Droga Krzyżowa. Wielkanoc.

Są takie dni, kiedy jest mi po prostu źle...

Mam żal, sama nie wiem do kogo, i o co. Zadaję wtedy pytania w formie:

Dlaczego ja...? Dlaczego tak jest...? Dlaczego tak się stało...? Nie znajduję odpowiedzi.

Ale właśnie w takich chwilach sięgam po książeczkę do modlitwy. Nie jest to taka „pierwsza z brzegu” książeczka, ale modlitewnik mojej ukochanej Babuni. Obraz jaki mam do dziś przed oczyma, to siedząca, mocno pochylona starowinka, która w powykrzywianych palcach (postępujący gościec stawowy), z trudem trzyma ten właśnie modlitewnik. Nawet w nocy, podczas snu miała go przy sobie, był zawsze pod poduszką.

W chwilach zwątpienia, kryzysu, rozpaczy, wertuję stronice i czytam. Czasem są to modlitwy, czasem pieśni. Ale jest też moja ulubiona DROGA KRZYŻOWA pisana wierszem. Czytałam ją dziesiątki, setki, a może tysiące razy, i za każdym kolejnym mam oczy pełne łez.

Pomaga mi to zrozumieć, że cierpienie czemuś służy, że jest nieodłączną częścią życia, że nie jestem w tym osamotniona...

Dziś, chciałabym zadedykować słowa wiersza szczególnej osobie, naszej wrażliwej, blogowej koleżance Ani z "Od pierwszego krzyku, po ostatnie tchnienie", która przechodzi obecnie przez jedne z najtrudniejszych chwil w życiu... Aneczko Kochana, wieczorem zapalę świeczkę, olejek o zapachu drzewa sandałowego i czytając te słowa pomyślę wlaśnie o Tobie...
I Wy, Drogie Koleżanki jeśli tylko czujecie taką potrzebę, przeczytajcie ten wiersz, pogrążając się w zadumie nad sensem jego przekazu. Nad zagadnieniem cierpienia za życia, zbawienia po śmierci, i wiecznego życia w przyszłym świecie...

Boska dobroci, uderz w serce moje,

By dziś wylało łez obfitych zdroje

Nad niebios Panem męki ponoszącym

Krzyż dźwigającym.

* * * * * *

Zadrżyj, ma duszo, oto Stwórca świata

Został skazany na śmierć przez Piłata!

Za twoje grzechy życie swe Syn Boży

Na krzyżu łoży.

Jezus ze drżeniem bierze krzyż w ramiona,

Usty całuje, chociaż na nim skona;

Lecz swoją śmiercią imię Ojca wsławi,

A lud zbawi.

Jezus pod krzyżem z trudu już omdlewa,

Na twarz upada pod ciężarem drzewa.

Znęca się nad nim i przekleństwa miota

Żołdaków rota.

Boleść przebiła tkliwe Matki serce,

Kiedy ujrzała Syna w poniewierce.

Milczy w boleści, tylko łzy mówiły:

Synu mój miły!

Jezus z wdzięcznością patrzy na Szymona,

Że z nim krzyż ciężki wziął na swe ramiona.

Błogosławiony, że się z Panem trudzi,

By zbawić ludzi.

Litością tknięta córka Izraela

Chustą ociera lice Zbawiciela.

Jezus ją w zamian wizerunkiem darzy

Swej świętej twarzy.

O Jezu miły, znów upadasz srodze,

Leżysz pod krzyżem na golgockiej drodze,

Nie brzemię drzewa Ciebie tak przygniata,

Lecz grzechy świata.

Z płaczem niewiasty załamują ręce,

Tkliwie współczują Jezusowej męce.

On je pociesza, iże to cierpienie

Da im zbawienie.

Przypatrz się duszo, jak się Jezus słania

I po raz trzeci pada z wyczerpania.

Leży jak robak w prochu przydeptany,

Sponiewierany.

Stwórca, co niebo złotą zorzą stroi,

Wstydem okryty wobec ludzi stoi.

Pan wszechstworzenia, co odziewa kwiaty,

Stoi bez szaty.

Ciało Jezusa ból przenika srogi,

Gdy gwoździe biją w obie ręce, nogi.

Jak struna lutni drży na całym ciele,

Cierpiąc zbyt wiele.

Jezus na krzyżu po skończonej męce

Ducha oddaje w Ojca swego ręce.

Drży ziemia z trwogi, słońce blask zawiera,

Gdy Bóg umiera.

Siedzi pod krzyżem Matka nieszczęśliwa,

Z ran swego Syna łzami krew obmywa.

O święta Matko, swej boleści łzami

Módl się za nami.

W grobie złożono Jezusowe ciało,

Które za ludzi tyle wycierpiało;

Lecz dnia trzeciego, gdy przyjdzie świtanie,

Znów żywe wstanie.

* * * * * *

Płaczże, o duszo, wszak ta śmierć dla ciebie,

Żebyś w wieczności żyła z Bogiem w niebie.

Żałuj za grzechy, proś o zmiłowanie:

Odpuść mi Panie!

Gdy Oskarek był małym chłopcem, 7-latkiem, uczęszczał do przykościelnego zgromadzenia, o wdzięcznej nazwie „Wesołe Nutki”. Ugrupowanie to zrzeszało dzieci w wieku od I kl. do III kl. szkoły podstawowej. Dzieci w każdą sobotę miały próby, a w niedzielę na porannych mszach brały czynny udział śpiewając pieśni religijne. Miały też miejsce wydarzenia, które jako matce zapadły głęboko w sercu, i radują mnie ilekroć sobie o nich przypomnę. Kościół zorganizował w okresie Św. Bożego Narodzenia scenkę obrazującą narodziny Pana Jezusa. Przedstawienie oczywiście przygotowały dzieci, a mój Oskarek odegrał główną rolę „męską”, czyli wcielił się w postać Św. Józefa. Ale to było „kroplą w morzu” w porównaniu do kolejnego przedstawienia, upamiętniającego Ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa, w którym mój syn odegrał rolę samego Jezusa.

Siedziałam w pierwszym rzędzie, trzymałam w rękach aparat i nawet nie byłam w stanie wyciągnąć go z pokrowca. Łzy wzruszenia stały mi w gardle nie pozwalając na swobodny oddech. Dłonie zaciśnięte w pięści wbijały boleśnie paznokcie. Kościół ogromny, przypominający bardziej Katedrę, wypełniony był po brzegi wiernymi. Nie tylko miejsca siedzące, ale także każdy metr kamiennej podłogi wypełniały setki osób, przybyłych aby duchowo uczestniczyć w tak podniosłej chwili. Mój „szklany” wzrok skierowany był tylko w jednym kierunku... Pod ołtarzem był mój mały synek. Na plecach „dźwigał” ogromny krzyż, na głowie spoczywała korona „cierniowa”. Miał skupioną twarz i bardzo wczuwał się w powagę sytuacji. Nawet dziś, po 8 latach, na samo wspomnienie łezka kręci się w oku.

Przedstawienie: NARODZINY JEZUSA CHRYSTUSA

Przedstawienie: ŚMIERĆ JEZUSA CHRYSTUSA

Wielki tydzień, dni postu i głębokiej zadumy.

Popołudniami siadam w fotelu, zapalam olejek, i robię rachunek sumienia.

Zastanawiałam się nad słowami. Niby nic takiego, zwykłe słowo, a tak wiele znaczy. Próbowałam odnaleźć to jedno, jedyne, najważniejsze w gąszczu słów. Znalazłam, nie jedno, ale dwa. Dla mnie to słowa: KOCHAM i PRZEPRASZAM. Wiemy dokładnie co oznaczają, ale czasem boimy się ich używać. Niepotrzebnie!!! Mówmy je tak często jak to tylko możliwe. Niech bliskie naszemu sercu osoby wiedzą, czują i słyszą, że je kochamy, i że czujemy skruchę oraz żal gdy zawinimy. Nie jesteśmy idealni, popełniamy wiele błędów. Ważne, by umieć wyciągać wnioski, i starać się nie powielać ich w przyszłości.

A teraz życzę Wam wszystkim
WESOŁYCH ŚWIĄT! :)