home is my life

Szare dni i coś na osłodę...

2012-01-09T16:50:00.000+01:00

Szarość w przenośni i w rzeczywistości.

Widok jaki roztacza się za oknami jest obrazem nędzy i rozpaczy. Właściwie gdzie okiem nie sięgnąć dominuje ponura szarzyzna, która kojarzy mi się z wszechobecnym brudem.

Gdyby zechciała do nas zawitać Pani Zima, od razu zrobiłoby się czysto, jasno, lekko, świeżo, po prostu pięknie! Straciłam wiarę na prawdziwe nadejście mojej ulubionej pory roku. Nawet świąteczne akcenty nie cieszą, dlatego po wizycie duszpasterskiej, którą miałam dzień przed świętem Trzech Króli, pochowałam większość dekoracji, pozostawiając nieliczne, drobne detale (mini wianuszek ze sztucznych gałązek, mini wiązanka ze srebrnego igliwia).

W dniu św. Trzech Króli, popołudniu pojechaliśmy z Alkiem do „mojego” Kościółka. Nie na mszę, ale ot tak, aby w ciszy i spokoju pobyć z Panem Bogiem sama na sam. Celowo użyłam zwrotu „mój”, nie dlatego, że należę do tej parafii, ale najzwyczajniej w świecie uwielbiam ten stary, ogromny, gotycki Kościół, którym byłam zafascynowana od dziecka.

Powstał w latach 1370-1420 za czasów rządów księcia Ludwika I. Kościół ma trzynawową charakterystykę bazyliki z wydłużonym korpusem pozbawionym podziału na chór i partie naw. Strzelistość nawy głównej z gwiaździstym sklepieniem i wysmukłymi oknami skontrastowano z niskimi, szerokimi i ciemnymi nawami bocznymi. Nawę główną od bocznych oddzielono prostymi filarami i linearnymi przęsłami, nie ograniczającymi przestrzeni wnętrza. Kościół posiadał bogaty wystrój rzeźbiony w drzewie oraz zespół witrażowy. Do dzisiaj zachowały się tylko fragmenty. Drewniane części spłonęły podczas II wojny światowej.
Zaliczany jest do jednych z największych bazylik gotyckich na Śląsku.

Sobota... Kolejny ponury, szary, pochmurny dzionek. Dobrze, że chociaż nie jestem sama, Alek ma wolne, więc siedzimy razem w domciu. Nagle podejmujemy spontanicznie decyzję – jedziemy zwiedzić kolejny zamek! Aura wręcz sprzyja mrocznym widokom wokół starego zamczyska. Tym razem wybraliśmy się do Bobolic, do Zamku Królewskiego zbudowanego za panowania Kazimierza Wielkiego w II poł. XIV wieku.
Zamek znajduje się na Szlaku Orlich Gniazd, gdzie wraz z innymi, sąsiadującymi zamkami stanowił system obronny zachodniej granicy państwa. Wedle powyższego wybierając się do Jury Krakowsko-Częstochowskiej możemy kierować się szlakiem 8 zamków i zwiedzić kolejno: Zamek w Olsztynie, Zamek w Mirowie, Zamek w Bobolicach, Zamek w Morsku, Zamek w Ogrodzieńcu, Zamek w Smoleniu, Zamek w Rabsztynie oraz Zamek w Pieskowej Skale.

ZAMEK KRÓLEWSKI BOBOLICE

„Zaliczyliśmy” tym razem tylko Bobolice, z uwagi na sporą odległość. Aby dotrzeć do celu musieliśmy pokonać 180km w jedną stronę. Pozostałe zamczyska zostawiliśmy więc na inne okazje i być może na inną porę roku ;)
Ta wycieczka była niczym słodki cukieras na osłodę szarych, nijakich dni. Zważywszy na fakt, że towarzyszył mi mój „osobisty” cukierasek, który jak zawsze był bardzo troskliwy i opiekuńczy :)

Wobec tego słodko Was pozdrawiam Dziewczyny i Chłopaki ;)

ALEXA

Kolorowe jeziorka.

2012-01-08T17:58:00.002+01:00

Kilka tygodni przed końcem roku, korzystając z uroków słonecznej niedzieli, wybrałam się z Alkiem w miejsce, które po raz trzeci zostało mianowane jako jedno z najciekawszych zakątków przyrodniczo-krajobrazowych Polski. Miejsce to nosi nazwę „Kolorowe Jeziorka”.

To 4 stawy znajdujące się w Rudawach Janowickich, na północnym stoku Wielkiej Kopy. Położone są na wysokościach od 560 m n.p.m. do 730 m n.p.m. Jeziorka powstały w miejscu wyrobisk dawnych, niemieckich kopalni. Ich kolor ściśle wiąże się ze składem chemicznym dna. Zobaczymy więc jeziorko purpurowe, błękitne, zielone, oraz czarne, najmniejsze i najwyżej położone, które okresowo wysycha. Na przełomie XVIII – XX wieku wydobywano tu piryt, krystaliczny siarczek żelaza, z którego produkowany był kwas siarkowy.

Cały teren obfituje w ciekawe, rozmaite wzniesienia pirytu, które przybierają barwę od jasnożółtej po brązową. W pirytowych skałach znajdują się tunele. Woń, która roztacza się wokół skałek nie jest ciekawa, chyba wszyscy pamiętamy z lekcji chemii „zapach” kwasu siarkowego ;)

Ale obrazy, które wyłaniają się z każdym krokiem są warte poświecenia, zważywszy na fakt, że do wyżej położonych jeziorek wiedzie szlak dość męczący, przy którym ja i moje serducho polegliśmy totalnie. Po drodze zaliczyłam odpoczynek na pniu drzewa: usiadłam i myślałam, że już nie wstanę :) Alek przyszedł mi z pomocą, i niemal zaciągnął mnie na górę, do celu, gdzie przy ostatnim jeziorku paliło się ognisko specjalnie dla turystów, aby mogli ogrzać się i zjeść coś na gorąco.

Moi Drodzy, jeśli kiedyś będziecie w pobliżu, polecamy Waszej uwadze to miejsce, najlepiej wybrać się tam wiosną, latem lub wczesną jesienią.

A teraz zapraszamy Was na wirtualny spacer:

KOLOROWE JEZIORKA

To był bardzo wesoły dzień, obfitujący w zachwycające obrazy, pozytywne zmęczenie, radosne fotografowanie i zwariowane grzanie zmarzniętego "tyłka" oraz wychłodzonych innych części ciała nad palącym się ogniskiem niemal na szczycie góry :)

Dlatego nie polecamy zwiedzania tego uroczego zakątka późną jesienią, ani tym bardziej zimą.

Pozdrawiam Was bardzo cieplutko :)

ALEXA

W pogoni za barwą nieba.

2012-01-04T20:44:00.000+01:00

Tego dnia wiedziałam, że muszę się „streszczać”. Obiad już czekał, gdy Alek wrócił z pracy, zjedliśmy niemal w biegu, chwyciliśmy za aparaty i pędem do auta! Słoneczko niestety nie poczeka, a właśnie ono miało być „gwiazdą” tej sesji zdjęciowej.

Pojechaliśmy nad stawy, obok których Alek wielokrotnie przejeżdżał wracając ode mnie. Zachwycił się tym zakątkiem przyrody, gdy pewnego dnia spiesząc się raniutko do pracy, właśnie w tym miejscu zobaczył przepiękny obraz budzącego się dnia.

Wschód trudniej nam będzie uchwycić ze względu na wczesną porę, ale zachód...

W drogę!!! :)

Zdjęcia ułożone są chronologicznie. Początkowo zastaliśmy „pastelową ciszę”, niebo było wręcz „dziewicze”. Nagle wyłoniła się cała gama soczystych barw, od ostrej żółci, po jaskrawy pomarańcz. Spektakl zakończył się paletą stonowanych fioletów, błękitów i granatów.

Zapraszamy :)

Zczyna się spektakl kolorów...

Lubię te obrazy. Często ustawiam je na pulpicie swojego monitora.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie :)

ALEXA

Lampka. Zbędny balast.

2012-01-03T18:38:00.000+01:00

Mój ulubiony kącik wypoczynkowy doczekał się lampki.

Żadna z tych, które miałam w domu nie pasowała mi w to miejsce w 100%.

Jedna za wysoka, druga za obszerna, a jeszcze inna za masywna.

Przerobiłam więc to i owo, w efekcie mam lampkę, która spełnia wszelkie wymogi. Spód lampki „pożyczyłam” z pokoju syna, stelaż pod abażurek adoptowałam z jakiegoś starego klosza, a sam abażurek przerobiłam tak, że teraz jest zupełnie odmieniony i diametralnie inny od pierwotnej wersji.

Przede wszystkim wyprułam z niego podszewkę, która nie przepuszczała światła. Ponieważ chciałam otrzymać wąziutki abażur, ze starego musiałam wyciąć ok 1/3 materiału. Teraz pozostało jedynie zszyć i górną część zmarszczyć dopasowując do obwodu stelaża.

Mam „nową” lampkę :) Cieszę się nią bardzo, bo jest dokładnie taka, jaka mi po głowie „chodziła” ;) I w końcu światło przebija przez cały abażurek, a nie tylko dołem przez ozdobną koronkę.

Przed Świętami udało mi się spaść z wagi, byłam dumna, że spodnie wstrętnie mi wiszą na tyłku, a przód przekręca się na bok. Niestety okres świąteczny był bezlitosny! :( Czuję, że podjadanie wszelkich dobrodziejstw podniebienia zniweczyło po części moją radość.

No ale jak tu się oprzeć takim rarytasom! W dodatku nasze Mamy dostarczały nam swoich pyszności. Sero-makowiec mojej Mamy nie ma sobie równych, jest mokry, a przy tym warstwa sera to istny puszek. Z kolei Mama Alka uraczyła nas szarlotką tak pyszną, że po pierwszym gryzie stwierdziłam, że pyszniejszej w życiu nie jadłam!

Miło było oddać się rozkoszy, a teraz...

Teraz wskakuję na TWISTERA! :)

Dziewczyny, jeśli macie podobny poświąteczny problem szczerze polecam Wam to obrotowe kółko. Jest tanie, małe, poręczne. Miejsce na stopy jest anatomicznie profilowane, posiada wypustki masujące, które stymulują receptory. Wystarczy, że kilka razy dziennie staniecie na twisterze i poszalejecie niczym na parkiecie :) Uginając dodatkowo nogi w kolanach podnosimy próg trudności, teraz bardziej przypominamy narciarza pędzącego ostrym slalomem ;) Uwierzcie mi, każdy mięsień bierze udział w "zabawie”, po kilkunastu minutach można się nieźle spocić. Wszak o to chodzi, by „wypocić” zbędne kilogramy ;)

Jest tylko jedno „ale”... Zapominalska jestem, i to strasznie! Więc aby temu zaradzić, wieczorem zostawiam twistera metr od łóżka. Rano, gdy wstaję, potykam się o niego i od razu przypomina mi się, w jakim celu go tam położyłam ;))

To co dziewczyny, pozbywacie się balastu razem ze mną? :)

Ściskam Was :*

ALEXA

Kolejne do kolekcji...

2012-01-02T19:58:00.003+01:00

Tak, i już po wszystkim...

Masa przygotowań, sprzątania, pitraszenia, wielogodzinnych kolejek w marketach, wszystko z myślą o Świętach i powitaniu Nowego Roku.

A jaki ten czas był dla mnie i moich najbliższych?

Był bardzo rodzinny, spokojny i ciepły.

Na Wieczerzy Wigilijnej, jak co roku byliśmy u Rodziców. Lecz tym razem po kolacji zamiast pogaduszek przy włączonym tv, postanowiliśmy „zaszaleć” nieco inaczej i gwoździem wieczoru była gra planszowa „labirynt”, w którą zaangażowali się wszyscy domownicy. Burza mózgów trwała kilka godzin, przy czym było tak wesoło, że chyba stanowiliśmy najgłośniej „rechoczącą” się rodzinką na całym osiedlu :)

Rozgrywki trwały do 1 w nocy.

Aby oderwać się od stołu i świątecznego jadła wybrałam się z Alkiem w drugi dzień świąt na kolejną wyprawę szlakiem polskich ruin. Oboje uwielbiamy fotografować ruiny: zamki, pałace, klasztory, są dla nas prawdziwymi wyzwaniami. Wszelkie wyjazdy, te bliższe i te bardziej odległe ustawiamy pod kątem możliwości „zaliczenia” kolejnych do kolekcji. Szczerze mówiąc nie fascynują nas pięknie odrestaurowane zabytki kultury polskiej, za to z ogromną fascynacją podziwiamy to, co pozostało po poprzednich epokach w postaci skrawków dziejów, które zmuszają do wytężania wyobraźni, do nostalgii, spokoju i zadumy.

Tym razem zwiedziliśmy Kopice, gdzie znajduje się pałac, o którym zwykło się mówić "pałac na wodzie" gdyż otoczony był z trzech stron rozległymi stawami, z imponującym 60-hektarowym parkiem.
W drodze powrotnej zahaczyliśmy o miejscowość Kałków, w której znajduje się kościół zbudowany przez Templariuszy o czym krąży wieść od najstarszych pokoleń.
Nazwa miejscowości nie ma nic wspólnego z tym, co mogłoby się wydawać takie oczywiste... ;)

„ Kał” w staropolskim języku oznaczał „błoto”, w tym przypadku chodziło o błotniste tereny, na których został wzniesiony.

KOPICE

KAŁKÓW

Sylwester w domciu, w komplecie :) Pomimo przeziębienia mój Kochany Aluś zjawił się z butelką dobrego szampana i baterią „artylerii” sylwestrowej ;) Przed północą dołączyli do nas moi Rodzice. Po toaście wyszliśmy przed dom, by „wystrzałowo” powitać Nowy Rok.

W pierwszy dzień 2012r także nie zamierzaliśmy siedzieć przed ekranem telewizora i objadać się bez umiaru. Po śniadaniu wyruszyliśmy do miejscowości odległej o 70km, do Henrykowa, gdzie znajduje się barokowy Klasztor Opactwa Cystersów, wzniesiony w latach 1681-1702.

HENRYKÓW

Końcówka Starego Roku była całkiem sympatyczna, przede wszystkim z uwagi na fakt, że mogliśmy być wszyscy w komplecie i cieszyć się sobą. Chociaż miniony rok zaliczam do trudnych, pełnych przeciwności losu, to jednak zakończyłam go pełna nadziei i wiary, że Nowy będzie dużo lepszy i wniesie w moje życie więcej optymizmu, radości i spełnienia, czego i Wam szczerze życzę.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie :)

ALEXA

Ogromnie dziękuję za wszelkie życzenia noworoczne jakie otrzymałam od Was w komentarzach, mailach i sms-ach. Osoby, do których nie udało mi się dotrzeć przed 1 stycznia, odwiedzę właśnie teraz :)

NOWY ROK 2012 i spełnione malusie marzenie :)

2011-12-30T21:21:00.000+01:00

Kochani, jak u Was z przygotowaniami do Sylwestra i powitania Nowego Roku?

Ja, wyrobiłam się nawet przed czasem, jak nigdy :)

Mieszkanko posprzątane, zakupy zrobione, opłaty już dawno zapięte na ostatni guzik. Przed chwilką skończyłam robić „tonę” sałatki. Od lat przyjęłyśmy z Mamą taką zasadę, że każda z nas przy szczególnych okazjach robi więcej jadła, a później dzielimy się wzajemnie przygotowanymi potrawami. Dzięki temu obie mamy o połowę mniej pracy w kuchni. Super rozwiązanie, polecam! :)

Noc sylwestrową najprawdopodobniej spędzimy w domku. Alek na samą końcówkę roku złapał paskudne przeziębienie i wszystko wskazuje na to, że oddamy się „rodzinnemu gapieniu się w ekran tv”. Trudno, najważniejsze, że będziemy razem, wszak nie chodzi o to gdzie, ale z kim :)

Chyba, że choroba rozłoży Go na łopatki, wtedy...

Nawet nie chcę myśleć co wtedy :(

Nie rozchoruj mi się na dobre Aleczku :*

Z końcem roku spełniłam jedno ze swoich małych marzeń, które nosiłam w sercu i głowie od dłuższego czasu. Marzył mi się bowiem przytulny kącik wypoczynkowy, z wygodnym, miękkim, obszernym fotelem i podnóżkiem (co zrealizowałam w zeszłym, roku). Ale obok fotela miało znajdować się duże lustro w drewnianej ramie, a przed nim drewniany stolik z „krzyżakowymi” nóżkami. Lustro zakupiłam jakiś czas temu, do tej pory stało na meblach, nad telewizorem. Wypatrzyłam je na aukcji, było dokładnie takie jak sobie wymarzyłam; w solidnej, dębowej ramie, która jest na tyle głęboka, że tworzy swoistą wewnętrzną 10-centymetrową półkę, na której można ustawiać przedmioty zarówno wew. lustra, jak i bezpośrednio nad nim. Brakowało mi jeszcze stolika, najlepiej gdyby był składany, i koniecznie tej samej szerokości co lustro. Poszukiwania trwały bez mała dwa lata.

Aż wreszcie... JEST!!! :)

W dodatku dokładnie taki, jaki „chodził” mi po głowie ;)

Jest to mój kolejny mebelek z kolekcji „LUPO” (co widać na zdjęciach), miałam już szafeczkę 3-poziomową, lustro, 2 regały 4-poziomowe, oraz 2 półki 2-poziomowe.

Dlaczego wszelkie drewniane mebelki wybieram właśnie z tej kolekcji? Ze względu na ażurowe elementy, które stwarzają wiele możliwości. Pionowe (typu drzwiczki, ramy lustra), stanowią doskonałe „rusztowanie” pod montaż wszelkich elementów zdobniczych, które można umieszczać w dowolnych miejscach, poziome zaś (typu półki, blaty) wspaniale przepuszczają rozproszone światło lamp lub świec.

Stolik ma dokładnie 50 cm szerokości, tyle co szerokość lustra.

Zarówno stolik, jak i lustro „pociągnęłam” woskiem wybielającym (robię to ze wszystkimi mebelkami, które są wcześniej olejowane, bądź bejcowane) i teraz tworzą zgrany duet, który ilekroć wejdę do pokoju, powoduje u mnie wewnętrzną radość.

Takie nic, a tak cieszy :)

Choinka, aby ustąpić miejsca nowym nabytkom, musiała „skurczyć” się o kolejne kilkadziesiąt centymetrów i poszukać sobie nowe lokum...

A wieczorową porą, gdy cisza przywołuje błogi spokój, a światło świec relaksuje i zmusza do zadumy...

Ponieważ jestem na blogu po raz ostatni w Starym Roku, chciałabym złożyć wszystkim zaglądającym do mnie osóbkom życzenia...

GDY NOWY ROK CYFRĘ ZMIENIA

WSZYSCY BLIŹNIM ŚLĄ ŻYCZENIA.

PRZY TEJ PIĘKNEJ SPOSOBNOŚCI

CHCĘ WAM ŻYCZYĆ MOC RADOŚCI,

ABY WSZYSTKIM SIĘ DARZYŁO,

Z NOWYM ROKIEM LEPIEJ BYŁO!

No właśnie Kochani, mówiąc prostym językiem, życzę Wam z całego serca, aby przyszły, Nowy Rok 2012 był dla wszystkich łaskawszy od tego, który teraz żegnamy. Ja czynię to bez cienia żalu, za to z ogromną nadzieją na lepszą przyszłość.

Ściskam Was wszystkich bardzo serdecznie :*

Bawcie się dobrze!

Do zobaczenia w przyszłym roku! ;)

ALEXA

Serdecznie dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne, które otrzymałam od blogowych Koleżanek, jak również od cudownych, miłych osób z „zewnątrz”. Serdecznie pozdrawiam nowe Koleżanki, które w komentarzach pod ostatnimi postami zdecydowały się zostawić po sobie swój pierwszy ślad, co było dla mnie niezmiernie miłą niespodzianką :)

WESOŁYCH ŚWIĄT! :)

2011-12-24T12:49:00.000+01:00

W tym roku u mnie skromnie. Nie mam głowy do nowych pomysłów, nie mam weny do tworzenia...

Moja biała „DAMA” nieco zmalała... Tak to już jest, żywe choinki rosną, a sztuczne maja dar do kurczenia się ;) Już wyjaśniam; zależało mi aby w tym roku choinkę nie stawiać przy oknie, tylko gdzieś w centralnym punkcie pokoju. Ponieważ była zbyt duża i obszerna, zamontowałam jedynie środkową i górną jej część, dolną darowałam sobie ze względu na ogromną rozłożystość gałęzi. Powstała całkiem zgrabna „panienka” i wcale nie taka malutka jak pierwotnie myślałam.

Aby zrobić jej dogodne miejsce przy fotelu, stolik kawowy musiał na czas Świąt zakotwiczyć pod oknem. Muszę przyznać, że spodobała mi się ta opcja, i kto wie czy już tam nie zostanie :)

Nic nowego nie dokupiłam, nic własnoręcznie nie zrobiłam :(

Pojawił się jedynie ON... cały z wikliny i trawy morskiej.

Nie mogłam się oprzeć, gdy wypatrzyły go moje oczy wśród szpargałów na starociach, tym bardziej, że kosztował całe 4zł. Pędzel w ruch i w mgnieniu oka stał się bieluśki, a prezentuje się tak:

Po okresie świątecznym planuję małą zmianę w swoim „saloniku”.

Przybyła jedna „niezbędna” rzecz, którą muszę teraz gdzieś ulokować, co stanowić będzie największy problem...

I koniecznie pobielić woskiem wybielającym, by pasowała do pozostałych mebelków.

Wracam teraz do ostatnich spraw typowo domowych, by zdążyć uporać się ze wszystkim przed Wigilią, którą w tym roku, jak zawsze spędzę u moich kochanych Rodziców.

Żegnam się z Wami życząc wszystkim:

WESOŁYCH ŚWIĄT! :)

Z dodatkiem czerni, pomysł na lampkę i urocze maleństwa.

2011-12-17T17:32:00.001+01:00

Do Świąt pozostało niewiele, zaledwie kilka dni.

Dzisiaj byłam u Was z odwiedzinami, u wszystkich do których zawsze zaglądam. Dekoracje, prezenty, potrawy, wypieki... Klimat nadchodzących Świąt dało się wyczuć przez ekran monitora.

A u mnie... ZERO! Nic się nie dzieje, oprócz porządków, które robię systematycznie. Mam tyle zmartwień na głowie, że nie potrafię nawet myśli skupić, a co dopiero wykrzesać siły do działania. Jeszcze w tak patowej sytuacji nie byłam, i to w takim momencie życia, iż wydawałoby się, że wszystko „wskoczyło” na właściwy tor, i teraz już tylko może być lepiej, teraz mogę bez przeszkód, z radością pędzić do przodu... Nic z tego! :(

Mamy swoje pragnienia, marzenia, wizję życia, a los i tak układa nam swój scenariusz. Jednak nadal mocno wierzę, wierzę w to, że może być lepiej. Gdyby nie ta wiara, życie straciłoby sens...

Gdy jest mi źle, potrzebuję zmiany. Skoro moje życie nie zmienia się na lepsze, to chociaż ja zmienię w nim to, co mogę i co potrafię. Każdy najmniejszy drobiazg, każdy szczegół wywołuje radość tak bardzo potrzebną w smutnej rzeczywistości.

Ponieważ kocham czerń w ubiorze i dodatkach wnętrzarskich, postanowiłam dołożyć do swoich czarnych bibelotów odrobinę czerni w tkaninie.

Kupiłam czarne tiulowe zasłonki, wyciągnęłam z pawlaczy podłużne, czarne podusie. Przeprosiłam mój stary kocyk w czarno-białą „zeberkę”. A śnieżnobiały obrus na stoliku kawowym obwiązałam czarną wstążką, która kiedyś była paskiem w ślicznej, tygrysiej podomce ;)

Nawet moje ulubione czarno-białe kubeczki wpisały się idealnie w nowy klimat :)

Wpadłam też na pewien pomysł z lampką...

Jakiś czas temu kupiłam na aukcji lampkę, która urzekła mnie z powodu „łamanego” trzonu. Była w oryginale „złota”, więc natychmiast przeszła etap malowania. „Ubrałam” ją w lniany abażurek wykończony u dołu koronką. Wyglądała słodko i romantycznie. Ale ileż można, czas na zmianę!

Kupiłam najzwyklejszy abażurek, który w mojej wizji powinien być czarny, niski, ale szeroki u dołu. Znalazłam! :) Niski po to, aby odsłaniał główną zaletę lampki, czyli „łamaną” nogę, szeroki by pomieścił większą ilość białych kokardek. Kawałek starej „siateczkowej” firanki, którą dostałam od Mamy, pocięłam na wąskie paseczki, i każdą z osobna przełożyłam przez cały abażurek u dołu zawiązując na kokardkę. Są umieszczone dookoła lampki, w ilości 8 sztuk. Pomysł tak bardzo mi się spodobał, że postanowiłam wykorzystać go w podobny sposób na czarnych zasłonkach, i ta wersja upięcia pozostała jako ostateczna.

Jakiś czas temu robiąc zakupy w markecie Kaufland, Alek wypatrzył na pasażu z bibelotami malusie aniołeczki. Jak ja mogłam je przegapić, są cudne! A co najważniejsze kosztowały jedyne 4 zł/szt :) Kupiłam dwa leżące bobaski, oraz mini rameczkę z lusterkiem ozdobioną aniołkami.

Takie nic, a tyle radości ;)

I tym radosnym akcentem kończę dzisiejszy wpis, żegnając się z Wami do następnego razu. Przed Świętami wpadnę tu OBOWIĄZKOWO! :)

Pozdrawiam serdecznie - ALEXA

Zmagań z życiem ciąg dalszy...

2011-12-16T19:05:00.001+01:00

Znowu długo mnie nie było w blogowym świecie...

Gdy tak się dzieje przyczyny mogą być tylko dwie: totalny brak czasu, lub problemy, które przytłaczają jak ogromny głaz. Niestety, w moim przypadku jest to drugie.

Pierwszy cios zaliczyłam z końcem wakacji. Mój syn, który urodził się z przykurczem ścięgien, przeszedł operację, choruje na astmę i jest na stałych lekach, przez 16 lat pobierał zasiłek pielęgnacyjny z tytułu orzeczenia grupy. W tym roku po raz pierwszy na komisję lekarską stanął nie jako dziecko, ale jako dorosły człowiek. I wiecie co? Stał się cud, nastąpiło cudowne uzdrowienie, i pomimo przyznania grupy, nie otrzymał już świadczeń na leczenie. Dlaczego? Ano dlatego, że zmieniono stopień z umiarkowanego na lekki, i w tej sytuacji moje uczące się w I kl.L.O DOROSŁE dziecko może samo ZAROBIĆ środki finansowe na dalsze leczenie. Odwołaniem od decyzji wskórałam tylko tyle, że na nowym orzeczeniu pojawiły się dodatkowe zaostrzenia zdrowotne odnośnie podjęcia przyszłej pracy zawodowej.

Tylko zaraz, o jakiej pracy mowa? Przed moim synem 2,5 roku nauki w liceum, i kolejne lata na studiach w systemie dziennym.

No cóż... Witam brutalną rzeczywistość!

Ledwie zdążyłam pogodzić się z zaistniałymi faktami, gdy pojawił się kolejny cios od losu...

Ramziu mój ukochany zeskakując z kanapy i biegnąc co tchu na powitanie Alka wracającego ze sklepu, tak niefortunnie naskoczył na tylną łapkę, że zerwał doszczętnie ścięgna krzyżowe w kolanie. Usłyszałam z kuchni przeraźliwy pisk, a gdy podbiegłam mój maluszek leżał bokiem na podłodze nie mogąc się podnieść. Pojechaliśmy do weterynarza, po oględzinach kończyny usłyszałam „wyrok” - operacja! :( Akcja potoczyła się błyskawicznie, lekarz poinformował nas, że każdy dzień zwłoki pracuje na niekorzyść w rekonstrukcji kolana. Telefon do Kliniki Weterynaryjnej przy Akademii Rolniczej we Wrocławiu, i już następnego dnia o 8 rano byliśmy na miejscu. Najpierw seria zdjęć rtg, i już po godzinie nasz mały bidulek leżał na stole operacyjnym. Pomimo ogromnego stresu przyznam szczerze, że czułam się spokojna, a wszystko za sprawą personelu medycznego. To, jak traktują lekarze weterynarii swoich pacjentów i ich opiekunów przeszło moje najśmielsze wyobrażenia w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Przed operacją rozmowa z chirurgiem, ordynatorem wydziału ortopedycznego, który poinformował nas o całym przebiegu operacji, oraz okresie rekonwalescencji. Odbyła się rozmowa z anestezjologiem, który wypytał o wszelkie aspekty mogące być zagrożeniem podczas zabiegu. Alek został mianowany „tatusiem” i pocieszano Go, że wszystko będzie dobrze ;)

Hm... On „tatuś”, to ja „mamusia”, czyli już stanowimy rodzinkę ;))

Operacja trwała godzinę. Ramziu ma w kolanie wszczepiony implant, który „trzyma” więzadła krzyżowe. Po udzieleniu wszelkich możliwych informacji i porad, zrobieniu fachowego opatrunku i owinięciu w kilka warstw koca, otrzymaliśmy sierotkę gotową do transportu do domku. Wybudzanie trochę trwało, dopiero jakieś 3 godz po zabiegu pechowy psotnik próbował podnosić główkę. Widok jego cierpienia, który wypisany miał w oczach, był jednym wielkim krzykiem rozpaczy :( Lekarz uprzedził nas, że operacje ortopedyczne są jednymi z najbardziej bolesnych zarówno dla zwierząt jak i dla ludzi. Tak naprawdę oblicze prawdziwego cierpienia nastąpiło w następnej dobie. Ramziu „płakał” cały czas, nie mógł ułożyć się w sposób, który gwarantowałby choćby najmniejszą ulgę. Co zrobiłaby matka małego dziecka w takiej sytuacji? Oczywiście niezastąpione ręce.

Nie pozostało i mi nic innego... Nosiłam biedaka kolejne dwa dni. Zasypiał na krótko tylko na moich kolanach. Robiłam mu zastrzyki z antybiotykiem co trzeci dzień i podawałam środki przeciwbólowe podskórnie. Powoli wszystko wracało do normy.

Jest już 1,5 miesiąca od operacji. Ramzes jest wesoły, szczęśliwy i nadal tak samo rozbrykany jak przed feralnym zdarzeniem. I chyba jeszcze bardziej zakochany w swojej Gajusi, która w tym trudnym okresie była nader opiekuńcza i wyrozumiała względem czworonożnego cierpiącego przyjaciela :)
W tym miejscu chciałam Ci Aleczku bardzo, ale to bardzo podziękowac za wszystko!
Jesteś prawdziwym przyjacielem "braciszku" ;)

Tak, chwila wytchnienia... Nie na długo.

Rozprawa alimentacyjna potoczyła się sprawnie i szybko. Już na pierwszym posiedzeniu Sądu zapadła ugoda na moją korzyść. Wcześniej otrzymywałam na syna 300zł, teraz mam 600zł, więc chyba mogę ująć ten fakt w pojęciu „z”, jak zwycięstwo.

Jednak to nie koniec...

Ledwie wyrok uprawomocnił się, ojciec wniósł sprawę o ustanowienie na mocy prawa kontaktów z dzieckiem. Szok!!! Przez 16 lat „tatuś” nie domagał się widzeń z synem ponad ustaloną przez siebie normę 2-3 wizyt w skali roku! Teraz obudził się ze snu zimowego i nagle zapragnął być wzorowym ojcem! Litości!!! Pierwsza rozprawa już za mną, niestety, nie ostatnia. Ojczulek zażądał widzeń z synem w drugi dzień Świąt B.N, pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych, każdą sobotę i ostatnie weekendy miesiąca. Szczerze powiedziawszy nie wiedziałam czy mam się rozpłakać, czy raczej buchnąć gromkim śmiechem... Sedno sprawy tkwi w tym, że mój syn absolutnie nie zgadza się na taki liczny wymiar kontaktów z ojcem. Przez 16 lat, czyli przez całe swoje dotychczasowe życie przyzwyczajony jest średnio do 3 wizyt w skali roku, które zawsze odbywały się dobrowolnie, bez żadnego wymuszonego, odgórnego, przymusu. 16-latek to już nie małe dziecko, ale młody człowiek wkraczający w dorosły świat. Ma swoje życie, swoje sprawy, swoje pasje. Dużo nauki, treningi, konkursy. Od lat ma poukładane życie wedle swoich norm rozdzielonych na szkołę, obowiązki i czas wolny. W imieniu dobra dziecka nie mogłam zgodzić się na wygórowane żądania ojca, który tak naprawdę chyba do końca nie zdaje sobie sprawy o co tak naprawdę walczy...

Kolejna rozprawa 14 lutego, w dniu zakochanych. Być może do tego czasu tatulek uświadomi sobie, że dla dobra dziecka powinien poprzestać na takim wymiarze spotkań z synem, jaki odbywał się do tej pory, o co domagam się zarówno ja, jak i mój syn.

A teraz, na koniec:

S P R O S T O W A N I E :(

Kochani, post dotyczący domu, który ukazał się wczorajszego dnia nie powinien mieć miejsca. Sporządziłam go na początku tego roku, w wielkiej radości i euforii, gdyż dotyczył spełniania mojego największego marzenia. Zapisałam go w wersjach roboczych, gdzie miał czekać na swoją kolej w hierarchii publikacji, aż zostaną dopełnione wszelkie formalności. Niestety, na chwilę obecną moje wielkie marzenie stało się niespełnionym marzeniem, a radość życia przysłoniły mi inne, ważne sprawy i zdarzenia losowe. Całkowicie zapomniałam o wpisie zachowanym w wersjach roboczych, poza tym nie mam w zwyczaju robienia postów „na wyrost”, ten był wyjątkiem.
Wpis opublikował się wczoraj samoistnie, a ja dopiero dzisiaj zostałam o tym fakcie powiadomiona.

Dlatego też chciałam Was Drogie Koleżanki przeprosić za pomyłkę. Jednakże chciałam również bardzo serdecznie podziękować za komentarze, które zdążyły się pojawić w tym temacie. Jesteście Kochane i bardzo życzliwe, za co pragnę Was dzisiaj bardzo mocno, choć wirtualnie wyściskać :*

Kolejny post już niebawem.

Tym razem będzie dotyczył w 100% aranżacji mojej przestrzeni życiowej.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie - ALEXA

Anulkowy Świat - zapraszam :)

2011-10-20T16:13:00.000+02:00

Drogie Dziewczyny! :)

Chciałam Wam bardzo, ale to bardzo podziękować w swoim i Anulki imieniu za wszystkie komentarze pod ostatnim postem.
Może nie uwierzycie, ale wczoraj dostałam od Anusi wiadomość, że obie z Mamusia płaczą ze wzruszenia. A ja na tę wieść też zaczęłam sobie chlipać, bo człowiek w takich sytuacjach uświadamia sobie, że czasem tak niewiele robiąc można komuś sprawić tak ogromna radość. Ale bez Was oczywiście tej wielkiej radości by nie było rzecz jasna :)

Dzięki Wam, Moje Drogie, Anulka przezwyciężyła strach i zdecydowała się na prowadzenie swojego bloga! :) Od tej chwili „moja” Anulka będzie także i „Wasza” :) Ogromnie się cieszę, bo wiem, że dzięki nam ta cudowna osóbka otoczona zostanie dobrymi duszyczkami :)
Z ogromną radością oświadczam, że nasza nowa blogowiczka ma swoje miejsce w sieci pod wymownym tytułem:

A n u l k o w y Ś w i a t

Z pewnością pierwsze kroki nie będą należały do najłatwiejszych, dlatego proszę Was, pomagajcie Anusi swoimi radami i wskazówkami w komentarzach, jeśli oczywiście zajdzie taka potrzeba.
Ok, ja już nie ględzę dłużej tylko podaję linka na Anulkowy Świat:

http://a-nulek.blogspot.com/

Serdecznie zapraszam :)

ANULKA

2011-10-19T15:02:00.000+02:00

Drogie Koleżanki dzisiejszy wpis chcę w całości poświęcić pewnej wyjątkowej osobie...

Kilka miesięcy temu, jeszcze przed wakacjami otrzymałam na GG wiadomość od nieznanego mi numeru. Treść mniej więcej brzmiała tak: „Witam serdecznie Pani Alexo. Wreszcie odważyłam się, aby do Pani napisać. Od dłuższego czasu czytam Pani obydwa blogi, i jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno Pani wpisów, jak i Pani zdjęć. Wydaje mi się, że mamy bardzo wiele wspólnego, bo też jestem taką samą romantyczną duszą... Chcę Pani życzyć dalszych sukcesów w blogowaniu. Serdecznie pozdrawiam”
Miło mi się zrobiło po przeczytaniu tych słów, i grzecznościowo natychmiast podziękowałam. Nazajutrz czekała na mnie odpowiedź, tym razem już z podpisem – ANULKA.

Od tamtego dnia prowadziłyśmy regularne korespondencje przez komunikator GG. Z każdym dniem dowiadywałyśmy się coraz więcej na swój temat. Faktycznie mamy wiele wspólnego :) Anusia podobnie jak ja kocha świece (zwłaszcza zapachowe), świeczniki, latarenki, lampiony. Uwielbia herbatki owocowe i dobrą kawę. Kocha zwierzęta, ma swojego ukochanego kociaka – NULKA. Jest osobą nader wrażliwą, o pięknej skromnej, cichej, delikatnej duszy. Jest serdeczna i pełna ciepła. Jej spokój udziela się chyba wszystkim, którzy w Jej towarzystwie przebywają.

Ale życie Anulki nie było usłane różami...
Każdy z nas na coś cierpi, z czymś się boryka. Każdy ma jakiś problem zdrowotny, ja od lat chroniczne bóle głowy i ciągłe zmaganie z serduchem. Anulka natomiast urodziła się z porażeniem mózgowym; niedowidzi i niedosłyszy. Dzieciństwo Aneczki było piekłem, zwłaszcza biorąc pod uwagę czasy szkoły. Dzieci są okrutne, bez zastanowienia na każdym kroku wyśmiewały dziewczynkę, nabijały się, wyzywały...
Anusia czuła się odtrącona! Tysiące razy płakała w samotności, nie zaznając ukojenia ani odpowiedzi na pytanie DLACZEGO?!...
Miała kochających rodziców, tatusia, dla którego była „oczkiem w głowie”. Niestety starsza siostra nie miała już tak samo dobrego i wrażliwego serca co rodzice. Jej zachowanie niczym nie różniło się od zachowania dzieci w szkole. Opowieści Anulki o tym, jak siostra szukała powodów, by mieć pretekst do bicia młodszej siostrzyczki powodował we mnie gniew i smutek. A przecież Anulka, i inne osoby, które urodziły się na pierwszy rzut oka nieco „inne”, są w gruncie rzeczy takie same jak my wszyscy, określani mianem ZDROWYCH! Tylko czy zdrowy oznacza lepszy...?
I w tym momencie ciśnie mi się na usta odpowiedź płynącą prosto z serca, że NIE! Chory nie oznacza gorszy, tak samo jak zdrowy nie oznacza lepszy! Każdy człowiek jest równy, a miarą naszego człowieczeństwa jest nasze wnętrze. Zapewniam Was, że Anulki wnętrze jest tak „ludzkie”, że drugiego takiego trzeba ze świecą szukać. A mi było dane je poznać i nadal poznawać :)
Usłyszałam od Anulki, że jestem dla niej jak siostra, nie ta biologiczna, ale taka jaką zawsze pragnęła mieć przy sobie... Takie słowa wyciskają łzy z oczu...
Pewnego dnia, ku mojego ogromnemu zdziwieniu Anulka zadzwoniła do mnie na komórkę, powiedziała, że bardzo chciała usłyszeć mój głos. Potem poprosiła o adres, by już po kilku dniach nadać mi paczuszkę z tym, co bliskie Jej sercu. Otrzymałam całe mnóstwo różnych herbatek owocowych, drewniany świeczniczek w formie kwiatuszka, małego gipsowego anioła i dwa komplety świeczek zapachowych :)
Anulko, jesteś Kochana! Dziękuję Ci :*

Moja wirtualna „bratnia dusza” ma dzisiaj 31 lat. Od czterech lat ma przy boku wspaniałego człowieka – Tomaszka, którego sama nazywa Aniołem. To właśnie dzięki Tomaszkowi dane Jej było zobaczyć po raz pierwszy morze, nasz polski Bałtyk. Dzięki Tomaszkowi uwierzyła, że miłość istnieje naprawdę i przytrafia się wszystkim, bez wyjątków :)

Anulka często cierpi z powodu bólu samotności. Większość przyjaciół okazała się być nieszczera, i dziś już mało kto pamięta o dziewczynie, której światem jest niewielkie mieszkanko na trzecim piętrze.
Chciałaby zaistnieć w „naszym” blogowym świecie, ale nie ma odwagi, by założyć własnego, choć przyznam, że pisze pięknie i znalazłaby odbiorców na swoje wiersze. Jej marzeniem było, by choć przez chwilę pojawić się „na ekranie monitora”, by choć przez krótki czas stać się „gwiazdą”.
I stało się Aneczko, dziś jesteś gwiazdą na moim blogu! :)

Kochane Dziewczyny, mam do Was ogromną prośbę!
Anulka kilka dni temu obchodziła swoje 31 urodziny. Było skromnie; ukochana Mamcia, ukochany Tomaszek i ja – wirtualna przyjaciółka.
Była pyszna kawusia i czekoladowa babka w polewie.

Dziewczyny, proszę, napiszcie w komentarzach coś od siebie dla Anulki.
Pokażcie, że nasz blogowy świat jest przyjazny wszystkim. Nie mamy tu uprzedzeń rasowych, wyznaniowych, kulturowych czy zdrowotnych. Jesteśmy jedna, wielką, internetową społecznością! Jedną, wielką, blogową rodzinką! :)

Anusia wie o tym wpisie, powstał na Jej życzenie i za Jej zgodą na publikację treści oraz zdjęć. Anulka przeczyta go i ogromnie Ją ucieszy każdy, bezwzględnie każdy komentarz, każde ciepłe, dobre słowo, życzliwy gest... To będzie od nas wszystkich najpiękniejszy prezent urodzinowy! :)

A ja Wam bardzo dziękuję, bo wiem, że można na Was liczyć :)
Jesteście Kochane! Buziaki :*

PS I
Ja Anulko, wraz z Alkiem życzymy Ci z całego serca dużo zdrówka, pięknych chwil w życiu, przyjaciół tylko tych prawdziwych, i abyś zawsze miała przy boku swojego Anioła – Tomaszka.

PS II
Wszystkie zdjęcia zamieszczone w dzisiejszym poście są autorstwa Tomaszka – Anulki Anioła...

Mea culpa...

2011-10-15T18:14:00.000+02:00

Witajcie Kochani, choć może powinnam napisać Kochane, wszak w ogromnej większości to właśnie MY – BABKI „rządzimy” w blogowym świecie ;)
Po tak długiej przerwie nawet nie wiem od czego zacząć...

Przechodzę teraz ciężki okres w moim życiu. Wiele trudnych spraw nałożyło się tworząc „piramidę negatywnych zdarzeń”. Nawet sfera zdrowotna otarła się o kolejne sensacje... Miałam dwa dziwne ataki podczas snu, których naocznym świadkiem był Alek. Według lekarza neurologa były to jednoznacznie ataki epilepsji, które na całe szczęście nie zostały potwierdzone w badaniach lekarskich. Uff, kamień z serca...
Nie wyszłam jeszcze całkowicie z trudnego okresu, przede mną pierwsza w życiu rozprawa alimentacyjna, którą mam na początku listopada.
Wiem, że nie będzie łatwo, bo ojciec Oskara już robi mi wszelkimi sposobami utrudnienia. Ale powiedziałam „A”, więc dojadę do końca alfabetu i zakończę sprawę na „Z” jak ZWYCIĘSTWO! ;)
Jest jeszcze szereg innych spraw, o których nawet nie mam siły pisać...
I gdyby nie fakt, że mój Kochany Alek trzyma rękę na pulsie, pomaga mi przejść przez trudy życia i potrafi „wyrwać mnie w inny wymiar”, to dziś z całą pewnością nie miałabym sił na pozytywne myśli.

A teraz, dla odmiany może coś pozytywnego, bo i takie sytuacje miały miejsce.
Mój synuś ukończył w tym roku gimnazjum, z wyróżnieniem.
Mamusia dostała list gratulacyjny i została zaproszona na galę wręczenia świadectw, wyróżnień i nagród, która miała miejsce w ośrodku kultury przy udziale całej „śmietanki towarzyskiej” mojego miasta. Szczerze powiem, że bardzo nie lubię takich imprez, zwłaszcza, że byłam zmuszona wystąpić na scenie, i pokazać się „światu” jako matka wybitnie uzdolnionego ucznia. Brrr, całe szczęście mam to już za sobą!

W ostatnich miesiącach oprócz smutku, łez i przygnębienia było też sporo cudownych wyjazdów, na których potrafiłam oderwać się od codzienności i w całości poświęcić się pasji fotografowania. Oczywiście Alek je wszystkie organizował, planował i wcielał w czyn. Zwiedziliśmy kilka zamków: Moszna, Grodziec, Czorsztyn, Niedzica, Czocha. Byliśmy w Czechach i na Słowacji.

Zaliczyliśmy cudowny, dwutygodniowy, wakacyjny pobyt w przeuroczych Bieszczadach, w których jestem wprost zakochana.
Oczywiście będąc w krainie, która niemal kojarzy mi się z Rajem, odwiedziliśmy przecudowną osóbkę, która w realnym świecie jest jeszcze cieplejsza, jeszcze wspanialsza, i jeszcze ładniejsza niż na ekranie monitora :) Kochana, pozdrawiamy Cię serdecznie! :*

Ostatnio, czyli na początku października wybraliśmy się na tygodniowy, jesienny wypad w góry, do Zakopanego. I dopiero tutaj tak naprawdę odżyłam... Na szczycie Kasprowego Wierchu poczułam się jak w niebie; dosłownie i w przenośni. To był niesamowity dzień. W dole jesień w pełnej krasie, temperatura ok 10 stopni, wietrzyk i lekkie słoneczko. A w górze? Zima, -2 stopnie, ale przy tym bardzo ciepło, zero wiatru, słoneczko głaskało nas po głowach, śnieg iskrzył się w jego blasku, a zimowe buty zapadały się w białym puchu na głębokość 30cm. Spacerowaliśmy tak górskim grzbietem, pełni szczęścia i entuzjazmu, trzymając się za ręce i pstrykając fotki, całe 2 godziny. Przyznam szczerze, że z ogromnym żalem zjeżdżaliśmy wagonikiem w dół do realnego świata :(

Ale kto powiedział, że to był nasz ostatni wyjazd?
Zobaczymy co życie przyniesie, prawda? :)

Podczas tego ostatniego wyjazdu, spytałam Alka, który zawsze jest wobec mnie bardzo troskliwy i opiekuńczy, czy zdaje sobie sprawę z faktu, jak bardzo odmieniło się moje życie za Jego sprawą, czy jest świadomy tego, że moje najpiękniejsze chwile zawdzięczam właśnie Jemu...
Aleczku, dziękuję Ci z całego serca za wszystko co dla mnie robisz, a najbardziej za to, że po prostu jesteś :*

Dziewczyny, będę tu wpadała, obiecuję, ale dopóki moje sprawy nie wyjdą do końca na prostą, niestety moje wizyty na blogu będą okrojone do „niezbędnego minimum”. Najzwyczajniej w świecie nie potrafię pisać, gdy moją głowę zajmują smutki i nierozwiązane problemy. Tak już mam niestety :(

Ale niejako w zamian chcę Was zaprosić na moją nową stronę, na nowe miejsce w sieci, w którym nic nie muszę pisać, za to codziennie publikuję nowe zdjęcia naszego (mojego i Alka) autorstwa. Przyznam szczerze, że bloga fotograficznego nie założyłam jedynie z potrzeby serca, ale ogólnie, z potrzeby...
Zobaczycie tam zdjęciowe relacje z naszych wyjazdów, codziennie powiększane o kolejnych 10 fotografii. Przekierowanie poprzez kliknięcie na miniaturki zdjęć pod głównym banerkiem bloga.
Serdecznie zapraszamy :)

Życząc zdrówka w porze jesiennej aury, żegnam się z Wami do następnego razu :)

PS I
Próbując coś zmienić w swoim życiu, zaczęłam od włosów...
Kolorowe końce niestety są już dzisiaj tylko wspomnieniem, a dowodem na chwilową zmianę są poniższe zdjęcia. Jaki wniosek? Nie lubię zmian, które dotyczą mojej osoby ;)

PS II
Dziękuję moje Drogie za wszelkie przejawy troski. Każdej z Was jestem ogromnie wdzięczna za słowa nadesłane w mailach. Jesteście Kochane i to przez ogromne „K”! Wybaczcie, że nie odpisałam, ale uwierzcie mi, nie byłam w stanie. W problemach zamykam się przed światem i bliskimi...

Poniedziałek Wielkanocny. Gaja w roli głównej :)

2011-04-26T21:06:00.002+02:00

Niedzielę Wielkanocną w całości spędziłam z Oskarem i pieskami u moich rodziców. Po świątecznym śniadaniu i obiedzie, wyszliśmy do ogródka, aby pieski miały swoje „5 minut”, które przerodziło się w 2 godziny :) Było tak cudownie, cieplutko, bezwietrznie, że nie chciało się wracać do domu. Ogródek mamy z roku na rok pięknieje w oczach. Niestety, nie miałam przy sobie aparatu, więc tym razem nie pokażę dzieła pracy rąk mojej mamy.

Prawdziwie cudownym dniem był za to Poniedziałek Wielkanocny :)

Mokrą pobudkę, jak co roku, przyszykował mi mój „mały synek”, który po latach wreszcie zrozumiał, że „leje” się wodą jedynie symbolicznie, i zamiast szklanki, teraz używa do tego celu psikawki, lub strzykawki ;)

Potem przyjechał Alek, i wszyscy łącznie z pieskami pojechaliśmy za miasto, na łąki, które rozciągają się wzdłuż brzegu Odry. Uwielbiam przebywać na takich dziewiczych terenach, które nie są tknięte ręką człowieka. Tu naprawdę odpoczywam i ładuję akumulatory pozytywną energią. Posiedziałam na piaszczystej górce patrząc w toń wody, jak za dawnych lat, kiedy jako nastolatka chodziłam z moją „wilczurką” Korą nad brzeg Odry. Wspomnienia w takich chwilach ożywają...

Cieszę się nieopisaną radością moich zwierząt, które nie często mają okazję obcować z dziką naturą, a cieszą się nią jak zwariowane! :) No właśnie, zwariowana do granic w tym temacie jest moja suczka Gajusia. Ta mała psinka, która jest chyba najgrzeczniejszym, i najposłuszniejszym pieskiem na planecie Ziemia, z chwilą kiedy znajdzie się na łonie przyrody, dostaje takiego powera, że wzrokiem trudno za nią nadążyć. Jest niezmordowana. Podczas gdy Ramzes normalnym, psim tempem przemierza swoje szlaki, ona szaleje z prędkością światła ;) Przy tym uwielbia wodę, więc wczorajszego dnia, korzystając z pięknej pogody zaliczyła swoją pierwszą tegoroczną kąpiel. Zbiegała z piaszczystej górki, i pędziła co tchu w stronę wody. Potem odbicie z tylnych łapek i... hop do wody całym impetem! Ale to jeszcze mało, więc teraz trzeba „łapać” wodę zębami, a potem biec ile sił pół metra od linii brzegu robiąc prysznic dla wszystkich gapiów, którzy stoją w pobliżu. A wszystko co się działo starał się uchwycić Alek swoim aparatem. Przyznam, że „złapanie” Gajki w kadr jest nie lada wyczynem, dlatego tym bardziej podziwiam „A” za anielską cierpliwość... :)

Wracając do daleko zaparkowanego samochodu, czyhała na nas niespodzianka... Słońce nadal świeciło, i nic, absolutnie nic nie zwiastowało, że za chwilę lunie deszcz. Nie trwał długo, zaledwie może 10-15 minut, ale to wystarczyło abym zmokła niczym przysłowiowa „zmokła kura”. Moja ciężka, lejąca spódnica sięgająca samej ziemi, teraz wydłużyła się o kolejne 10 cm, i ciągnęła się za mną po mokrej trawie niczym tren. Woda kapała mi nawet z rzęs. Myślicie, że byłam zła? Absolutnie nie! :) Nadal buzia mi się cieszyła, a może nawet jeszcze bardziej :) Pierwszy, typowo letni deszcz, wyzwolił cudowne zapachy. Teraz dopiero całą mocą czuć było zapach świeżej trawy i nagrzanej promieniami słońca ziemi.

Po powrocie do domu, pieski dostały obfite porcje posiłków, przytuliły się do siebie i... odpłynęły :)

Dzisiaj spojrzałam na zakupiona kilka miesięcy temu ramkę na zdjęcia – drzewko.

Już tyle czasu minęło, a ja nadal jej nie „udomowiłam”. Pomysł przyszedł mi do głowy właśnie teraz. Chciałam, aby było inaczej, nietypowo, więc zamiast zdjęć, umieściłam nasze imiona. Nie było z tym najmniejszego problemu, bo MY, to dokładnie 5 miejsc na drzewku: Alicja, Alek, Oskar, oraz Gaja i Ramzes. Cała nasza „paczka” :)

Portrety naszych milusińskich w obiektywie Alka :)

Jestem ciekawa, jak u Was przebiegały Święta.

Z miłą chęcią poczytam odwiedzając Wasze blogi.

Pozdrawiam Was w imieniu całej naszej „paczki” :)

Dzisiejsze zdjęcia dedykuję Pani Agnieszce, opiekunce Gajusi z domku tymczasowego.
Pani Agnieszko, mam najcudowniejszą suczkę pod Słońcem!!! Kochamy ją bardzo, wszyscy, bez wyjątku :)

Pozdrawiamy bardzo serdecznie, i koniecznie proszę nas odwiedzić :)

Gajusia przesyła "cześć" :)

Droga Krzyżowa. Wielkanoc.

2011-04-21T06:00:00.001+02:00

Są takie dni, kiedy jest mi po prostu źle...

Mam żal, sama nie wiem do kogo, i o co. Zadaję wtedy pytania w formie:

Dlaczego ja...? Dlaczego tak jest...? Dlaczego tak się stało...? Nie znajduję odpowiedzi.

Ale właśnie w takich chwilach sięgam po książeczkę do modlitwy. Nie jest to taka „pierwsza z brzegu” książeczka, ale modlitewnik mojej ukochanej Babuni. Obraz jaki mam do dziś przed oczyma, to siedząca, mocno pochylona starowinka, która w powykrzywianych palcach (postępujący gościec stawowy), z trudem trzyma ten właśnie modlitewnik. Nawet w nocy, podczas snu miała go przy sobie, był zawsze pod poduszką.

W chwilach zwątpienia, kryzysu, rozpaczy, wertuję stronice i czytam. Czasem są to modlitwy, czasem pieśni. Ale jest też moja ulubiona DROGA KRZYŻOWA pisana wierszem. Czytałam ją dziesiątki, setki, a może tysiące razy, i za każdym kolejnym mam oczy pełne łez.

Pomaga mi to zrozumieć, że cierpienie czemuś służy, że jest nieodłączną częścią życia, że nie jestem w tym osamotniona...

Dziś, chciałabym zadedykować słowa wiersza szczególnej osobie, naszej wrażliwej, blogowej koleżance Ani z "Od pierwszego krzyku, po ostatnie tchnienie", która przechodzi obecnie przez jedne z najtrudniejszych chwil w życiu... Aneczko Kochana, wieczorem zapalę świeczkę, olejek o zapachu drzewa sandałowego i czytając te słowa pomyślę wlaśnie o Tobie...
I Wy, Drogie Koleżanki jeśli tylko czujecie taką potrzebę, przeczytajcie ten wiersz, pogrążając się w zadumie nad sensem jego przekazu. Nad zagadnieniem cierpienia za życia, zbawienia po śmierci, i wiecznego życia w przyszłym świecie...

Boska dobroci, uderz w serce moje,

By dziś wylało łez obfitych zdroje

Nad niebios Panem męki ponoszącym

Krzyż dźwigającym.

* * * * * *

Zadrżyj, ma duszo, oto Stwórca świata

Został skazany na śmierć przez Piłata!

Za twoje grzechy życie swe Syn Boży

Na krzyżu łoży.

Jezus ze drżeniem bierze krzyż w ramiona,

Usty całuje, chociaż na nim skona;

Lecz swoją śmiercią imię Ojca wsławi,

A lud zbawi.

Jezus pod krzyżem z trudu już omdlewa,

Na twarz upada pod ciężarem drzewa.

Znęca się nad nim i przekleństwa miota

Żołdaków rota.

Boleść przebiła tkliwe Matki serce,

Kiedy ujrzała Syna w poniewierce.

Milczy w boleści, tylko łzy mówiły:

Synu mój miły!

Jezus z wdzięcznością patrzy na Szymona,

Że z nim krzyż ciężki wziął na swe ramiona.

Błogosławiony, że się z Panem trudzi,

By zbawić ludzi.

Litością tknięta córka Izraela

Chustą ociera lice Zbawiciela.

Jezus ją w zamian wizerunkiem darzy

Swej świętej twarzy.

O Jezu miły, znów upadasz srodze,

Leżysz pod krzyżem na golgockiej drodze,

Nie brzemię drzewa Ciebie tak przygniata,

Lecz grzechy świata.

Z płaczem niewiasty załamują ręce,

Tkliwie współczują Jezusowej męce.

On je pociesza, iże to cierpienie

Da im zbawienie.

Przypatrz się duszo, jak się Jezus słania

I po raz trzeci pada z wyczerpania.

Leży jak robak w prochu przydeptany,

Sponiewierany.

Stwórca, co niebo złotą zorzą stroi,

Wstydem okryty wobec ludzi stoi.

Pan wszechstworzenia, co odziewa kwiaty,

Stoi bez szaty.

Ciało Jezusa ból przenika srogi,

Gdy gwoździe biją w obie ręce, nogi.

Jak struna lutni drży na całym ciele,

Cierpiąc zbyt wiele.

Jezus na krzyżu po skończonej męce

Ducha oddaje w Ojca swego ręce.

Drży ziemia z trwogi, słońce blask zawiera,

Gdy Bóg umiera.

Siedzi pod krzyżem Matka nieszczęśliwa,

Z ran swego Syna łzami krew obmywa.

O święta Matko, swej boleści łzami

Módl się za nami.

W grobie złożono Jezusowe ciało,

Które za ludzi tyle wycierpiało;

Lecz dnia trzeciego, gdy przyjdzie świtanie,

Znów żywe wstanie.

* * * * * *

Płaczże, o duszo, wszak ta śmierć dla ciebie,

Żebyś w wieczności żyła z Bogiem w niebie.

Żałuj za grzechy, proś o zmiłowanie:

Odpuść mi Panie!

Gdy Oskarek był małym chłopcem, 7-latkiem, uczęszczał do przykościelnego zgromadzenia, o wdzięcznej nazwie „Wesołe Nutki”. Ugrupowanie to zrzeszało dzieci w wieku od I kl. do III kl. szkoły podstawowej. Dzieci w każdą sobotę miały próby, a w niedzielę na porannych mszach brały czynny udział śpiewając pieśni religijne. Miały też miejsce wydarzenia, które jako matce zapadły głęboko w sercu, i radują mnie ilekroć sobie o nich przypomnę. Kościół zorganizował w okresie Św. Bożego Narodzenia scenkę obrazującą narodziny Pana Jezusa. Przedstawienie oczywiście przygotowały dzieci, a mój Oskarek odegrał główną rolę „męską”, czyli wcielił się w postać Św. Józefa. Ale to było „kroplą w morzu” w porównaniu do kolejnego przedstawienia, upamiętniającego Ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa, w którym mój syn odegrał rolę samego Jezusa.

Siedziałam w pierwszym rzędzie, trzymałam w rękach aparat i nawet nie byłam w stanie wyciągnąć go z pokrowca. Łzy wzruszenia stały mi w gardle nie pozwalając na swobodny oddech. Dłonie zaciśnięte w pięści wbijały boleśnie paznokcie. Kościół ogromny, przypominający bardziej Katedrę, wypełniony był po brzegi wiernymi. Nie tylko miejsca siedzące, ale także każdy metr kamiennej podłogi wypełniały setki osób, przybyłych aby duchowo uczestniczyć w tak podniosłej chwili. Mój „szklany” wzrok skierowany był tylko w jednym kierunku... Pod ołtarzem był mój mały synek. Na plecach „dźwigał” ogromny krzyż, na głowie spoczywała korona „cierniowa”. Miał skupioną twarz i bardzo wczuwał się w powagę sytuacji. Nawet dziś, po 8 latach, na samo wspomnienie łezka kręci się w oku.

Przedstawienie: NARODZINY JEZUSA CHRYSTUSA

Przedstawienie: ŚMIERĆ JEZUSA CHRYSTUSA

Wielki tydzień, dni postu i głębokiej zadumy.

Popołudniami siadam w fotelu, zapalam olejek, i robię rachunek sumienia.

Zastanawiałam się nad słowami. Niby nic takiego, zwykłe słowo, a tak wiele znaczy. Próbowałam odnaleźć to jedno, jedyne, najważniejsze w gąszczu słów. Znalazłam, nie jedno, ale dwa. Dla mnie to słowa: KOCHAM i PRZEPRASZAM. Wiemy dokładnie co oznaczają, ale czasem boimy się ich używać. Niepotrzebnie!!! Mówmy je tak często jak to tylko możliwe. Niech bliskie naszemu sercu osoby wiedzą, czują i słyszą, że je kochamy, i że czujemy skruchę oraz żal gdy zawinimy. Nie jesteśmy idealni, popełniamy wiele błędów. Ważne, by umieć wyciągać wnioski, i starać się nie powielać ich w przyszłości.

A teraz życzę Wam wszystkim
WESOŁYCH ŚWIĄT! :)

Przedświątecznie w moim "m"

2011-04-18T22:45:00.001+02:00

Tak jak obiecałam, dziś nie będzie o kolejnym wypadzie w góry, ale o przygotowaniach do świąt Wielkiej Nocy.

Po sprzątaniu przyszedł czas na bardziej radosne zajęcie, dekorowanie :)

W zeszłym roku panowała kolorystyka cytrynowo-limonkowo-pomarańczowa. W tym roku postawiłam na biel i bardzo, bardzo delikatne pastele. Nie kupowałam nowych ozdób, skoro piwnica zalega od ich nadmiaru. Wyciągnęłam zeszłoroczne ozdoby, farby, pędzle, szpachlę i wzięłam się do roboty. Poświęciłam na to całą sobotę.

Małe, styropianowe jajeczka, (które pierwotnie miały zawieszki) wielkością zbliżone do przepiórczych, pomalowałam w trzech kolorach: śnieżna biel, szary platynowy, i babie lato. Chcąc uzyskać efekt glinianych wyrobów, (i przy okazji zakryć ubytki po wyrwaniu zawieszek) najpierw pokryłam jajka lekko rozrobioną szpachlą malarską, którą nakładałam za pomocą... palca :) Po wyschnięciu malowanie, tyle, że dość żmudne i mozolne, bo jajeczek mam aż 56 sztuk, a każde z nich malowałam trzykrotnie. Nowy kolor, (tym razem tylko śnieżnej bieli) dostały również drewniane kwiatuszki, mini jajeczka – zawieszki, wiklinowy koszyczek, wiklinowy wianek. Przy okazji „malnęłam” metalowego manekinka, trzy ramki na zdjęcia, świecznik – kaganek, i jeszcze kilka innych drobiazgów, które pokażę przy okazji.

Ze sztucznych gałązek bukszpanu uwiłam wianek, który przymocowałam pod wiszącym świecznikiem. Inne „sztuczniaki”, do złudzenia przypominające prawdziwe kwiecie, powiesiłam w formie wiązanki obok fotela. Powiem szczerze, że bardzo mi przypadła ta wizja. Zamierzam na każdą porę roku mieć stosowną wiązankę z cyklu „do góry nogami” :)

Wśród aranżacji dostrzeżecie swoje prace, które są dla mnie cennymi pamiątkami, i za które jeszcze raz serdecznie dziękuję Monice, Joli, i Uli. Prezent od Justynki znajdzie swoje miejsce w innym poście jako debiutant w nowej szacie, oczywiście w bieli :)

Ale dosyć paplania...

Moje ulubione "śpioszki" - chłopczyk i dziewczynka :)

Mała cząstka PRZED i PO:

10 kwietnia moi rodzice obchodzili 40 rocznicę ślubu.

Nie było takiej imprezy, jak wówczas kiedy obchodzili 30-lecie.

Tym razem było skromnie, i w gronie najbliższych, czyli rodzice, ja i Oskar. Alek niestety tego dnia pracował. Mały, lodowy torcik (owoce, biszkopt i zamrożona bita śmietana) został pokrojony na 4 części, i spałaszowany w mgnieniu oka. Matko, nawet nie chcę myśleć ile to miało kalorii!!! Ale jak się mają kalorie, czy brak wielkiej fety, czyli mówiąc potocznie pierdoły, do zagadnienia wspólnego życia. Osobiście nie znam pary, która żyłaby tak zgodnie, tak harmonijnie jak właśnie moi rodzice. Przez tyle lat zawsze i wszędzie razem. Wspierając się i podtrzymując na duchu w trudnych chwilach. Bez żadnych podziałów i paplaniny o feminizmie. Wspólnie prowadzą dom, robią zakupy, pielęgnują przydomowy ogródek. Tato myje okna, mama ściąga i wiesza firany. Mama gotuje obiad, tato myje naczynia. Mama myje podłogi, tato odkurza dywany. Mogłabym tak wymieniać bez końca...

Jestem jedynym dzieckiem swoich rodziców. Przez całe życie dawali mi cudowny przykład jak powinno wyglądać życie we dwoje. Niestety po moim przykładzie widać, że schemat nie zawsze lubi się powielać...

Mam jednak dużo wiary i nadziei, że być może tym razem los się odwróci, i chociaż późno, to jednak jeszcze nie za późno, by móc powiedzieć: „Kochani, jestem szczęśliwa tak samo jak Wy!”

Wracam do dalszych obowiązków.

Mieszkanko wysprzątane, dekoracje zrobione, a w lodówce halny wieje między półkami... ;)

Kłaniają się zakupy, i to nie tylko spożywcze.

Moi Drodzy, pomimo natłoku obowiązków, chcę życzyć Wam spokojnego tygodnia.

Oczwiście zjawię się jeszcze przed świętami. Do następnego razu :)

Powitanie wiosny. Wolność!

2011-04-10T18:16:00.000+02:00

Piątki i soboty są dniami, które od lat rezerwuję na większe porządki w moim „m”. Tzn, oprócz codziennych obowiązków dochodzi pranie, składanie, kurze, lustra, szorowanie łazienki, itp...

Właśnie piątkowego popołudnia (ubieglego tygodnia), kiedy szalałam ze szmatą zadzwonił Alek i oświadczył: „Pakuj się Aluśka, przyjadę o 20, i jedziemy do Szklarskiej Poręby. Ma być piękna pogoda. Wrócimy w poniedziałek wieczorkiem...”

Pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy, to fakt oczywisty, że nawet gdybym włączyła turbo dopalacze, to i tak nie wyrobię się na 20. Ba, nawet nie wyrobię się na 24!

I faktycznie nie wyrobiłam się, pojechaliśmy następnego dnia :)

Pogoda była piękna, taka pierwsza, prawdziwie wiosenna aura.

Przyjechaliśmy na miejsce, rozlokowaliśmy rzeczy, i po półgodzinnym błogim odpoczynku na kanapie wyruszyliśmy na spacer po miasteczku.

Co kawałek mostek, a pod nim górski strumyczek, który szumi miłą dla uszu melodię. Dobrze znaleźć się w takim miejscu, z dala od domu, od codzienności, w dodatku z bliską sercu osobą... To, co miało miejsce wieczorem pominę dyskretnym milczeniem, zdradzę tylko, że było cuuudownie... ;)

Następnego dnia dosyć wczesna pobudka, śniadanko i dzień wypełniony do samego wieczora. Zaliczyliśmy wodospad „Kamieńczyk”, przejażdżkę po okolicy, uwieczniliśmy wszystko to, co wpadło nam w oko, głównie dzieła Matki Natury.

Na koniec deser dla wszystkich moich zmysłów... Późna obiadokolacja w niesamowicie klimatycznej oberży „U Hochoła”. Dziewczyny, jeśli będziecie w tamtych stronach, MUSICIE KONIECZNIE wpaść na obiadek do tego lokalu. Szczerze polecam!

Pomijam fakt, że jadło jest wyborne, i podane w takich ilościach, że największy „pasibrzuszek” miałby problem z wchłonięciem takiej ilości podniebiennej rozkoszy. W tym momencie skupię się na samym wnętrzu lokalu, który przypomina wystrojem rycerską izbę. Surowe, nierówne tynki na ścianach i suficie, belki stropowe, oświetlenie w formie metalowych krzyży i tarcz, za którymi skrywały się żarówki, dające znikome, rozproszone światło. Właściwie głównym źródłem oświetlenia były niezliczone ilości świec rozstawione w całej restauracji. W centralnej części sali, która była na kształt kopuły, mieścił się ogromny, kamienny blat, wokół którego dookoła siadają biesiadnicy. Nad stołem, na łańcuchach zamontowane jest palenisko, które doświetla całość blaskiem ognia. Uwierzcie mi na słowo – byłam w siódmym niebie! :)

Alek widząc moje „rozanielenie” uchwycił całkiem pokaźną kolekcję obrazów tego wnętrza, cobym sobie mogła w wolnych chwilach popatrzeć, powspominać i powzdychać ;)

Wszystko co dobre, szybko się kończy...

Czas wracać do domu, i do niedokończonych obowiązków.

Wieczorami, przed zaśnięciem, kiedy samotnie leżę w łóżku i wtulam twarz w koszulę Alka, wyłapując resztki Jego zapachu uspakajam się, i zasypiam z nadzieją, że za kilka dni znowu się zobaczymy. W takie właśnie wieczory zastanawiam się nad swoim dorosłym życiem...

Od 16 lat, od kiedy urodziłam syna nigdzie nie wyjeżdżałam. Nie ważne czy weekend, czy wakacje, czy święta, zawsze siedziałam w swoim „m”, które z jednej strony uwielbiałam, a z drugiej traktowałam jak osobiste więzienie. Ciężko było wyruszyć z domu samotnej matce, która oprócz syna zawsze miała pod opieką domowy zwierzyniec. Żal mi było dziecka, że siedzi razem ze mną w „murach”, więc wysyłałam Go z Dziadkami w podroz tak często jak tylko było to możliwe. Ja niestety zawsze zostawałam w domu, ktoś musiał zająć się zwierzętami, a oddanie ich w obce ręce nie wchodziło w grę.

Czytając bloga Ori, i piękny wpis o psiej miłości natrafiłam na „przysłowie”, którego pomysłodawcą jest sama autorka bloga: „Szczęście odłożone na później lubi się podwajać”.

Coś w tym jest Droga Ori... :)

Po stracie mojej ukochanej wilczurki Kory, przez kolejne lata zylam bez pieska. Nie potrafilam pokochac innego czworonoga... Minęło troche czasu, ktory goi rany, a ja dziś mam nie jednego, ale dwa pieski :)

Przez lata nie ruszałam się z domu, często z bólu samotności wyłam do poduszki. Dziś czuję się szczęśliwa, opuściłam „więzienne mury”* i mogę cieszyć się wolnością :) I doskonale zdaję sobie sprawę, że zawdzięczam ten stan tylko jednej, jedynej osobie... Ściskam Cię Kotuś :*
I jak tu nie wierzyc w przyslowia? :)

Dziś od rana piorę, piorę, i piorę. Wszystko to, co jest tkaniną i co da się do pralki włożyć, czyli: narzuty polarowe, koce, poszewki, podusie, firany i psie legowiska. Teraz już jestem pewna w 100%, że wiosna zawitała, bo zawsze to zjawisko idzie w parze z wiosennymi porządkami :)

Kolejne dni upłyną mi na świątecznym dekorowaniu „m”, jestem w tym temacie daleko w polu... :(

Obiecuję, że następny post nie będzie dotyczył kolejnego wyjazdu, ale właśnie tego, czym będę się zajmowała przez najbliższe dni.

Pozdrawiam Was bardzo radośnie i wiosennie :)

Buziak :* (jeszcze w zimowym płaszczyku)

PS 1

Oprócz moich zdjęć, znajdują się także w poście fotki autorstwa „A”.

PS 2

Żeby było „śmieszniej”... Mój tato, jak i dziadek całe życie przepracowali w „kryminale”. Ja też miałam ukończyć resocjalizację i wstąpić na drogę penitencjarną. Jednak (jako córka, a nie syn) wyłamałam się z tradycji rodzinnych. Tylko czy tak do końca...? Chyba nie, skoro z własnego „m” urządziłam sobie wieloletnie więzienie. Zastanawiam się tylko co musiałam przeskrobać, by dać się dobrowolnie 'zapuszkowac' na 16 lat...? ;))

PS 3

Dzisiaj niedziela, wiec odpoczywam.

Post powstal 'na raty', dlatego publikuje go z lekkim opoznieniem...

Czy u Was dzisiaj tez Blogger 'szaleje'?

Mam pozamieniane czcionki, znaki interpunkcyjne, z trudem napisalam te kilka koncowych zdan...

Ferie zimowe cz.II (ostatnia)

2011-03-28T18:39:00.001+02:00

Zastanawiałam się, czy zamieścić tego posta...

Za oknami świeci piękne słoneczko, ptaszki radośnie ćwierkają oznajmiając nadejście wiosny, a ja wklejam zimowe fotki :(

Ale po pierwsze, w ostatnim poście obiecałam, że pojawi się cz.II, a po drugie te wydarzenia miały miejsce zaledwie tydzień temu.

Będzie to więc dobra okazja ku temu, by ostatecznie pożegnać się z zimą ;)

Drugą część zimowego wypoczynku spędziliśmy w okolicach Bielska-Białej, gdzie zatrzymaliśmy się u mojego wujostwa.

Była to dobra okazja, abym mogła odświeżyć kontakt z rodziną, z którą nie mam częstej okazji do spotkań, a przecież jest mi bliska, bo to siostra mojej mamy. Alek zaś miał okazję aby ich poznać.

Było bardzo miło i gościnnie, chyba nawet za bardzo ;)

Gdybym dłużej posiedziała pewnie przybyłoby mi kilogramów. A jestem na etapie ich gubienia...

Żeby nie siedzieć komuś od rana do wieczora „na głowie”, codziennie po śniadaniu wyruszaliśmy „w teren”, wracaliśmy pod wieczór.

Zwiedziliśmy Cieszyn, Ustroń, Wisłę. Pojechaliśmy do Pszczyny, która zauroczyła mnie ogromnym przy zamkowym parkiem. To właśnie tutaj karmiliśmy niemal oswojone dzikie kaczki, które jadły prosto z ręki :)

Najmilej wspominam ostatni dzień, kiedy wybraliśmy się na Czantorię...

Był piękny, słoneczny, choć chłodny dzionek. Wjechaliśmy wyciągiem na górę zaopatrzeni w aparaty fotograficzne. Raj dla oczu! Ale ile można pstrykać fotek z jednego poziomu? Alek zaproponował spacerek na szczyt. (Wyciąg zabiera turystów do jakiś 2/3 wysokości góry, dalej już tylko na pieszo). Nawet się nie zastanawiałam, oczywiście, że idziemy :)

Takich zapaleńców jak my była dosłownie garstka. Właściwie niemal sami byliśmy na szlaku. Nie jest to duże podejście, ale zważywszy na grubą warstwę śniegu pod butami, i czasem lekko strome podejście, uczyniło dla mojego serducha morderczą wspinaczkę :)

W połowie drogi już mi brakowało tchu i widziałam chyba gwiazdy, choć był jasny, słoneczny dzień :) Z trudem łapałam oddech. Alek widząc moje zmagania zaproponował zejście. O, nie! Jak już tutaj dobrnęłam, to żebym miała paść, wlezę na ten szczyt! Szłam więc żółwim tempem, łapiąc oddech jak ryba wyciągnięta z wody, i patrząc w górę na gęsto usiane korony drzew głośno myślałam:

„Kochanie, jak tu padnę, to nawet będą mieli problem ratownicy, by do mnie dotrzeć...” Ale ostatnie strome podejście i eureka! Co za widok! Jesteśmy na samym szczycie! :) Teraz skrajne zmęczenie nie miało już większego znaczenia. Byłam szczęśliwa, że nie poddałam się, że pokonałam drogę ze swoim chorym serduchem. Wygrałam walkę... sama ze sobą :))

Tu, przy drewnianych ławach, pod drewnianym daszkiem zjedliśmy obiad na świeżym powietrzu. Słoneczko wręcz piekło nasze tyłem zwrócone plecy, a my z każdym kęsem cieszyliśmy oczy widokiem.

Zejście było już relaksacyjnym spacerkiem. Oczywiście tylko do wyciągu, bo potem czekał nas zjazd w dół, i ogromny kubek pysznej, gorącej czekolady z mlekiem.

Zapraszam do fotorelacji:

Lubię zimę. Taką jak na tych zdjęciach; mroźną, białą, słoneczną.

Każdego roku wyczekuję pierwszego śniegu niczym mała dziewczynka nie mogąca się doczekać lepienia bałwana.

Ale dzisiaj żegnam ją bez żalu, bo zatęskniłam za zielenią traw i drzew, za śpiewem ptaków, za zapachem wody, rechotaniem żab, odgłosem świerszczy. Zatęskniłam tez za letnią burzą, wieczornym spacerkiem w blasku księżyca, ciepłym piaskiem pod stopami. Zatęskniłam...

Żegnaj zimo! Do siego roku!!!

Pozdrawiam Was bardzo wiosennie. Niemal ćwierkam do Was jak ten ptaszek, którego słyszę przez otwarte okno :)

PS 1

Na blogu zamieściłam zdjęcia autorstwa mojego "A".

Są oznaczone - patrz dół fotek.

PS 2

Aleczku dzięki :*

Ferie zimowe cz.I

2011-03-27T19:07:00.000+02:00

Witam Was serdecznie.

Nie było mnie okrągłe dwa miesiące! Tzn. byłam, ale „cichaczem”...

Codziennie, bez wyjątku odwiedzam Was, bo bez tego już chyba żyć nie potrafię ;) Nawet poznałam nowe miejsca, które mnie zafascynowały i zostały honorowo umieszczone na bocznym pasku, czyli liście moich ulubionych blogów.

Kiedy mam zamiar powrócić w 100% do naszego wirtualnego świata?

Otóż wtedy jak mi przejdzie... ;)

Jak mi przejdzie I faza zakochania, która objawia się tym, że wszystkie czynności wykonuję odruchowo, a moje myśli skupiają się tylko w jednym kierunku. Tak, to miłość jest sprawcą mojego obecnego stanu ducha.

Kochane, wreszcie w moim życiu dzieje się coś pozytywnego, coś co sprawia, że chce się żyć!!!

Zawsze zastanawiałam się (będąc dziewczyną) jak to jest zakochać się nieco później... Wyobrażałam sobie, że tylko miłość w młodzieńczym wieku może być prawdziwa, tzn. taka pełna emocji, ciepła, wiary, wzruszeń. Myślałam, że „później” człowiek zakochuje się inaczej, bez uniesień, bez fantazji, „na spokojnie”. Nic bardziej mylnego!!!

Jestem kobietą trzydziestoparoletnią, której już dużo bliżej niż dalej do przełomowej „40-stki”. I z całą stanowczością stwierdzam, że stan zakochania nie ma granicy wieku. Powiem więcej, teraz będąc już dojrzałą kobietą potrafię kochać bardziej, mocniej, głębiej, prawdziwiej, co wynika z wielu aspektów. Wiem czego oczekuję od życia i od partnera, wiem co mogę ofiarować od siebie, jestem pewna swojej wartości, znam potrzeby ciała i umysłu, potrafię decydować, wybaczać, organizować. Znam znaczenie słowa kompromis, który niejednokrotnie bywa drogą do sukcesu w sytuacjach spornych. Ale przede wszystkim potrafię pielęgnować w sobie dobro i dzielić się nim do granic możliwości. W zamian otrzymuję najcenniejszy dar jakim jest świadomość, że komuś na mnie zależy, że ktoś za mną tęskni, że ktoś się o mnie martwi, że ktoś się o mnie troszczy...

Przejawy dobroci ze strony mojego kochanego „A” zwłaszcza te dotyczące zdrowia i samopoczucia doświadczam codziennie. Jestem szczęśliwa, przeszczęśliwa, najszczęśliwsza na świecie, że dzielę życie z takim kochanym facetem, który każdego dnia, bez wyjątku dzwoni do mnie z pracy po to, by spytać jak się dzisiaj czuję, który przyjeżdża do mnie w każdej wolnej chwili, który dba o to bym leki wzięła na czas, który zawsze zainteresuje się czy pieski i szczurzyczka są najedzone, który troszczy się o „zaopatrzenie lodówki”.... Mogłabym jeszcze długo tak wymieniać, ale po co? Wystarczy, że ujmę to krótko:

Kocham Cię Aleczku :*

Nic tak nie scala i nie pozwala na bliższe poznanie, jak wyjazdy.

Będąc z dala od domu, od wszelkich wygód, od przyzwyczajeń, będąc w całkowicie nowej sytuacji dopiero mamy możliwość „wniknięcia” i dogłębnego poznania naszego partnera. I tu moje Kochanie spisało się na medal. Mogłam na Niego liczyć dosłownie w każdej sytuacji, nie zawiodłam się w najmniejszym nawet detalu.

A gdzie byliśmy i co robiliśmy już opisuję pokrótce.

Ponieważ Alek miał sporo zaległego urlopu, podzieliliśmy zimowy wypoczynek na II tury. Dzisiaj przybliżę I część, czyli pobyt nad Dunajcem, który zorganizowaliśmy w lutym, podczas trwających u nas ferii zimowych. Zatrzymaliśmy się „u gospodarzy”, którzy udostępnili nam cały parter swojego domku. Mieliśmy zatem do dyspozycji odrębne mieszkanko ze wszelkimi wygodami. Codziennie po śniadaniu wyjeżdżaliśmy zwiedzać okolicę. Naszym nieodłącznym atrybutem były aparaty fotograficzne, oboje mamy przysłowiowego fioła na punkcie fotografii. Zwiedziliśmy ruiny zamku w Czorsztynie, zamek w Niedzicy. Próbowaliśmy wspiąć się na „Trzy Korony”, niestety oblodzone zbocza uzmysłowiły nam, że nie wygramy z potęgą natury, i w połowie drogi musieliśmy zawrócić, by szczęśliwie zakończyliśmy przygodę w schronisku na gorącej zupce i herbatce z sokiem malinowym :) Zaliczyliśmy także nocną sesję zdjęciową w Starym Sączu, oraz wpadliśmy „z odwiedzinami” do Zakopanego.

Oto relacja zdjęciowa:

Wkrótce relacja z II części zimowego wypoczynku.

Przyznam, że muszę się pospieszyć, bo już wszyscy mają dość widoku zimy, a większość zdjęć będzie miała iście zimowy charakter :)

Drogie Koleżanki, pozdrawiam Was wszystkie bardzo serdecznie, i pragnę przekazać Wam choć część tej euforii, którą w sobie noszę od kiedy jestem zakochana po same uszy :)

Życzę wam dużo ciepła i słoneczka, nie tylko tego namacalnego, ale także w Waszych sercach :)

Buziołki dla Was :*

Aleczku............ Ty wiesz co... :)

PS 1

Zmiana oprawy zdjęć i kolorów bloga podyktowana jest nadchodzącą wiosną, także tą w sercu :)

PS 2

Serdecznie pozdrawiam wszystkie osoby, które wysłały do mnie maila, a zwłaszcza Panią Agnieszkę – pierwszą opiekunkę mojej Gajusi.

PS 3

Ogromny buziak dla Majeczki :*, z którą przegadałyśmy całe „hektolitry” godzin przez GG i telefon. Majusia... będzie dobrze! :)

Rewolucja!

2011-01-27T20:57:00.000+01:00

UWAGA! Będzie długo, i być może nudno, więc ostrzegam! ;)

Witam Was serdecznie po kolejnej dłuższej przerwie.

Bywam u Was niemal każdego dnia. Jestem na bieżąco z Waszymi radościami i smutkami, jednak sama nie mogę zdobyć się na sklecenie kilku sensownych zdań...

To, co się teraz dzieje w moim życiu można śmiało określić mianem REWOLUCJI, i to raczej w tym pozytywnym tego słowa znaczeniu...

Od kiedy wkroczyłam w „dorosłe życie”, czyli przyjmijmy, od momentu, kiedy urodziłam syna, moje życie nie było usłane różami.

Samotne macierzyństwo, wada wrodzona nóżek Oskarka, przebyta operacja w wieku 5 m-cy, rehabilitacja, która ciągnęła się przez szereg długich lat. Jakby tego było mało dołączyła się astma oskrzelowa, która zaowocowała 13-stoma pobytami w szpitalach. Na okrasę, do kompletu, jeszcze moja wada serca, która skutecznie dawała znać o sobie w najmniej oczekiwanych momentach...

Były dni, kiedy czułam się samotna, tak strasznie samotna, i bezradna, że aż odczuwałam ból. Oczywiście, miałam ogromne wsparcie ze strony moich ukochanych rodziców, ale to nie to samo...

Wiecie co mam na myśli. Chodzi o dzielenie się z bliską sercu osobą wszystkim, co niesie życie: radościami i troskami, sukcesami i porażkami, wzlotami i upadkami. Bycie ze sobą w każdej życiowej sytuacji, w zdrowiu, i w chorobie. Tak bardzo mi tego brakowało; wsparcia, ciepła, i bezinteresownej życzliwości.

Przez lata samotności spotkałam na swojej drodze osoby, jednak, nie byli to ludzie, z którymi chciałabym związać się do końca moich dni. Zapewniam Was, że i Wy nie chciałybyście mieć kogoś takiego u swego boku...

W zeszłym roku, kiedy po kolejnym życiowym zakręcie wpadłam w wielki dół, nazwany przeze mnie „kanionem kolorado”, sięgnęłam psychicznego dna. Podczas wakacji, gdy moi najbliżsi (rodzice i syn), wyjechali na zaplanowane wczasy, a ja zostałam sama, czułam, że pozostał mi już tylko ON – BÓG. Każdego dnia, późnym wieczorem zapalałam świeczkę i odmawiałam cały różaniec. Każdego dnia w tej samej intencji, prosząc, błagając właściwie naszego Ojca o wsparcie.

Modliłam się w pierwszej kolejności o zdrowie. O to, bym miała siły na dalsze zmaganie się z szarą codziennością. Potem ze łzami w oczach nieśmiało prosiłam o pomoc, o wskazówkę, która pomogłaby mi znaleźć dobrego człowieka, takiego „ludzika”, z którym będę chciała spędzić resztę moich dni, takiego, przy którym moja smutna codzienność nabierze weselszego wymiaru, takiego, przy którym poczuję się szczęśliwa i kochana. Gorliwie prosiłam naszego Ojca, by na mojej drodze pojawił się ktoś wrażliwy, troskliwy, uczuciowy, jednym słowem DOBRY CZŁOWIEK.

I wiecie co?

To się stało!!!

Teraz mogę powiedzieć, iż wiem z doświadczenia, że WIARA CZYNI CUDA!

Przez pierwsze miesiące pisaliśmy do siebie na GG, potem rozmawialiśmy ze słuchawkami na uszach. W końcu odważyłam się podzielić swoim numerem telefonu, ale w dalszym ciągu nie mogłam zdobyć się na odwagę, by spotkać się w realnym świecie i zderzyć się z rzeczywistością. Dlaczego? Pewnie dlatego, iż bałam się, że znowu mogę trafić na kogoś nieodpowiedniego. Byłam delikatnie zachęcana na spotkanie w miejscu publicznym, w kawiarni, na kawie i ciastku, na luźną niezobowiązującą rozmowę. Zawsze znalazłam wykręt; a to drobny remont w kuchni, a to malowanie łazienki, a to ból głowy, i szereg innych mniej lub bardziej ważnych spraw. W końcu, po 4 miesiącach, ku Jego zdziwieniu (mojemu chyba także!) zgodziłam się :)

Przyjechał o umówionej godzinie, i prowadzony nawigacją zaparkował bezbłędnie pod blokiem, w którym mieszkam.

Myślałam, że nie wyjdę. Bałam się chyba jeszcze bardziej, niż wówczas, gdy miałam 19 lat, i szłam na pierwsze spotkanie z przyszłym ojcem mojego syna. Ale już po pierwszych minutach okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują :))

Na pierwszy raz zaliczyliśmy dwugodzinny spacer spokojną okolicą, wśród ogródków działkowych. Czułam się przy nim pewnie, bezpiecznie, a co najważniejsze był wesoły i cały czas uśmiechnięty. Zero stresu, wręcz przeciwnie, miałam wrażenie, że znamy się od wielu lat.

Odprowadził mnie pod dom. Spytany, czy wejdzie na gorącą herbatę, odparł: „Dziękuję, ale może innym razem. W domu jest Twój 15-letni syn. Co sobie chłopak pomyśli o nas... Spotykamy się po raz pierwszy w realu i już tego samego dnia pojawiam się w Jego domu.” I tym stwierdzeniem ujął mnie doszczętnie!!! Już wiedziałam, że tan facet ma klasę! I za to bardzo Go cenię.

Od tego spotkania wszystko przybrało błyskawiczny obrót.

Ponieważ mieszkamy od siebie w odległości 45km, nasze spotkania są częste. Przyjeżdża do mnie w każdy wolny dzień od pracy, a nawet na kilka godzin popołudniami, po skończonej „dniówce”. Bardzo szybko poznaliśmy nasze rodziny. Zważywszy na losy naszych rodziców, nasze tempo nie jest aż tak wymowne... Jego rodzice pobrali się po miesiącu, od momentu poznania. Moi natomiast po 9 miesiącach, ale przez ten czas z uwagi na ogromną, dzielącą ich odległość, widzieli się zaledwie 3 razy! A co najważniejsze, obydwie pary żyją do dziś w wielkiej zgodzie, miłości, i poszanowaniu. Czyli... może to rodzinne? ;))

W Jego miejscu pracy wszyscy współpracownicy już mnie znają, choć jeszcze nie osobiście. Kiedyś spytali: „Słuchaj, to jak ma na imię Twoja Kobieta?” W odpowiedzi usłyszeli: „Hmmmmm. Mówimy do siebie zdrobniale ALUŚ...” Pojawiło się główkowanie...

Jak to, Ty do niej, a ona do Ciebie? To znaczy, że ona ma na imię Alicja?

Czyli już wszystko jasne. On Alek, a ona Alicja :)

Pokochałam Go, bardzo! Alek jest dokładnie taki, jakiego sobie wymarzyłam, jakiego wymodliłam i wyprosiłam przez ostatnie lata.

To kawaler, starszy ode mnie o całe 7 lat, a ja zawsze uwielbiałam starszych mężczyzn ;) Jest oczytany, inteligentny, kulturalny, zaradny, a co najważniejsze czuły, wrażliwy i opiekuńczy. Ma dobry kontakt z moim synem, bardzo lubi nasze zwierzęta. Jego troskliwy charakter przejawia się w życiu codziennym... „Wzięłaś leki po śniadaniu? Załóż kapcie, bo się przeziębisz. Zapnij płaszcz pod szyję, bo strasznie zimno. Daj mi Kotuś te siatki z zakupami. Chodź, zrobię Ci masaż...” Te, i podobne oznaki opiekuńczości „otulają” moje spragnione czułości „ego” każdego dnia.

Coraz trudniej znoszę 3-4 dniowe rozłąki. Niestety na razie jest jak jest. Ja mam tutaj swoje mieszkanko, rodziców, i swoje codzienne życie, a Alek też ma swoje „m”, rodziców, pracę, tyle że oddalone o 45km. Jeździmy więc do siebie na zmianę, on dla odmiany do małej mieścinki, ja dla odmiany do wojewódzkiego miasta. Moje życie nabiera tempa, które w ostatnich latach sięgało niemal zera :(

Do tej pory jedyną formą rozrywki były chopperowe wyjazdy za miasto, zwłaszcza do ukochanych lasów. W dalsze podróże nie wybierałam się, bo nie miałam z kim, i nie było czym. Teraz, dzięki Alkowi powoli nadrabiam stracone chwile.

W grudniu pojechaliśmy do Czech:

Tydzień temu byliśmy w Kudowie Zdroju. Byłam tak blisko Kłodzka, Nowej Rudy... Nie mogę sobie darować, że nie udało mi się spotkać z jedną z Was :(( Ty już wiesz Kochana, że to o Ciebie chodzi ;)

Ale coś wczoraj Alek mi oznajmił, że w tą niedzielę znowu nawiedzimy tamte strony, więc może tym razem...? :)

Moje życie zmienia się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Chociaż wolę wierzyć, że to nasz Ojciec przyczynił się do tych licznych, pozytywnych zmian, za sprawą moich gorliwych modlitw, i głębokiej wiary. Nie wspomniałam o najważniejszym! Od kiedy poznałam Alka, od kiedy „stał się cud”, czuję się dużo zdrowsza! Tzn, nadal biorę leki nasercowe, ale od dłuższego czasu nie mam „sensacji sercowych”, nie ląduję na pogotowiu, i nie spędzam dni przykuta do łóżka. A to już coś! :)

Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów mogę z całą stanowczością stwierdzić, że jestem szczęśliwa. Kocham, i czuję się kochana.

Moje Drogie, to nie koniec rewolucji, jakie zafundowało mi życie. Jest jeszcze coś, co sprawia, że sama nie wiem, czy mogę w to wierzyć, czy raczej powinnam otworzyć szeroko oczy, by obudzić się jak z pięknego snu...

Ale o tym następnym razem.

A teraz na koniec, aby nie było, że tylko ostatnio dobrze mi się wiedzie, kropla smutku i słonych łez...

Mój ukochany Ramzesek, psina z ADHD, znowu zrobił sobie krzywdę :(

Nie uwierzycie. Po raz drugi doznał uszkodzenia oka! Po raz drugi rozerwał sobie rogówkę tego samego oka, o ten sam żywopłot pod blokiem! Tylko tym razem uszkodzenie jest o wiele groźniejsze w skutkach :( Biedaczek, z bólu piszczał, a jego małe ciałko wykręcało się w bok, w grymasie przeszywającego bólu :((

Trwa leczenie. Antybiotyki, krople odkażające, i maść na odbudowanie rogówki. Uszkodzenie jest na tyle poważne, że w miejscu rozerwania wyciekła z oka maź, powstałe wewnętrzne ciśnienie lekko „wypchnęło” gałkę na zewnątrz. Serce mi krwawi, gdy patrzę na bidulka :((

Nasz weterynarz jest jednak dobrej myśli. Po zbadaniu stwierdził, że oczko „żyje”, i powinno nie wyschnąć, i nie wypaść, a nawet może zachować zdolność widzenia. Moja kochana psinka chodzi teraz 24 godz w kołnierzu ochronnym. Nie może swobodnie spać w swoim koszyczku, więc w tych dniach śpi ze mną. Gajusia nie odstępuje towarzysza życia ani na krok! Asystuje przy wszelkich zabiegach, i tuli się, jakby zdawała sobie sprawę, że w takich chwilach należy pocieszać.

Po raz setny, powtórzę do znudzenia, że my – ludzie powinniśmy uczyć się pewnych zachowań od naszych młodszych braci – zwierząt.

Na dziś kończę. Pora kolejnego kropienia oczu.

Proszę, trzymajcie kciuki za Ramzeska, będę wdzięczna :*

I tak już zupełnie na zakończenie, powiem Wam, że należy wierzyć...

A dlaczego to wszystko tak szczerze Wam opisuję?

Robię to po to, aby te z Was, którym coś w życiu nie wychodzi, te które czują się niespełnione, i być może niekochane, uwierzyły, że nie ma rzeczy niemożliwych. Należy wytrwale wierzyć we własne marzenia, śnić o nich, gorliwie się modlić, i czasem szczęściu nieco dopomóc...

Przecież mój "A" sam nie spadł mi z nieba, jakoś musiałam go poznać :)

Ale o tym także przy innej okazji.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie, i bardzo życzliwie (jak zawsze) :)

Drucikowo i łańcuszkowo, czyli nowe prace.

2011-01-03T18:19:00.000+01:00

Obiecałam, że spotkamy się za rok i dotrzymałam słowa ;)

Wczoraj wróciłam do domciu. Cała, zdrowa, i szczęśliwa.

Pierwszy dzień Nowego Roku był wyjątkowo miły, choć zakończył się kosmicznym bólem głowy, który zmusił mnie do oderwania się od towarzystwa, i przybrania dogodnej pozycji na kanapie w ciemnym, zacisznym pokoju. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdybym była u siebie w domu, ale będąc w gościach, z dala od własnego „m”, polegiwać w zaciszu, podczas gdy inni domownicy tętnią życiem, to dość niezręczna sytuacja...

Na szczęście już 2-go stycznia czułam się znacznie lepiej, i mogłam zacząć Nowy Rok od realizacji tych największych życiowych marzeń...

Ale o tym opowiem może następnym razem.

A dzisiaj chciałam pokazać mój nowy pomysł na drucikowe ozdoby. Postanowiłam w swoje prace włączyć łańcuszki, te zwykłe, metalowe, kupowane na metry w marketach budowlanych.

I oto powstały nowe, drucikowo - łańcuszkowe zawieszki:

Gdy „ON” ujrzał je, natychmiast wpadł mu do głowy kolejny pomysł.

„Słuchaj (powiedział), a gdybyś do tych łańcuszków dodała elementy koralików np. akrylowych, powstałaby nietuzinkowa biżuteria. Spróbuj, Ty przecież lubisz takie nietypowe ozdoby.”

I spróbowałam :)

Na początek powstały duże, okazałe wisiory. Jedne krótsze, noszone wysoko na dekolcie jako pojedyncza ozdoba, inne długie, z dyndającymi łańcuszkowymi wisiorkami sięgającymi niemal pępka.

Przyznam szczerze, że gdy mam je na sobie, zwracają uwagę. Tylko jeszcze nie wiem czym... oryginalnością, czy ponadprzeciętnym rozmiarem ;)) Do kompletów zrobiłam także bransoletki. Teraz powstawać będą kolczyki.

Oto moja pierwsza własnoręcznie zrobiona biżuteria:

Co o niej myślicie Dziewczyny?

Tuż przed samymi świętami zakupiłam pewien drobiazg, którym nie mogę się nacieszyć po dzień dzisiejszy. Robiąc ostatnie przedświąteczne zakupy w markecie, to właśnie „ON” wypatrzył je w starcie innych ozdób. Anielskie skrzydła na stojaczku... Jak mi je pokazał... :)

A swoją drogą, to bardzo się cieszę, że w tak szybkim czasie „załapał” mój gust, potrafi odczytywać moje myśli, i doskonale wie, co mi w duszy gra ;)

Na koniec chciałabym wszystkim Drogim Koleżankom serdecznie podziękować za wszelkie życzenia świąteczne i noworoczne pozostawione w komentarzach, nadesłane w mailach, oraz na GG i drogą sms-ową.

Starałam się u Was wszystkich zostawić od siebie ciepłe słowo. Jeśli jednak kogoś pominęłam, wybaczcie proszę, nie zrobiłam tego celowo. W natłoku obowiązków nietrudno się zagubić...

A teraz pozdrawiam Was serdecznie i do następnego razu :)

Szczęśliwego Nowego Roku !!!

2010-12-30T18:26:00.000+01:00

Nowy Rok zbliża się wielkimi krokami.

Przyznam szczerze, że trochę się boję, bo z reguły zawsze obawiam się tego co jest mi obce i nieznane. Chyba wolę starą, ale sprawdzoną teraźniejszość, niż wielką niewiadomą, która czeka nas w przyszłości.

Już tak mam po prostu, i nic na to nie poradzę...

Święta upłynęły mi w iście rodzinnej atmosferze. Były przepełnione radością, nadzieją, i miłością.

Drugiego dnia świąt, zaliczyłam cudowny, długi spacer po lesie.

Mróz szczypiący w nos i uszy, skrzypiący pod nogami śnieg, iskrzące się w blasku słońca mroźne diamenty, i mijający nas obcy ludzie, serdecznie życzący „dobrego dnia”. To wszystko było powodem spontanicznej radości, i euforii pod oklepanym już sloganem:

„ŻYCIE JEST PIĘKNE!!!” :)

Wiedziałam, że te Święta zapadną mi na długo w pamięci.

Tak samo jak wiem teraz, że Sylwester, oraz Nowy Rok będą inne niż zwykle, bardziej radosne, nieprzewidywalne i niezapomniane.

Wyjeżdżam jutro na kilka dni, i mam zamiar dobrze się bawić.

Ostatnia noc starego roku nie będzie hucznym balem, ani zabawą w klimatycznej restauracji, czy nawet domową prywatką w licznym gronie przyjaciół. Ale będzie bardzo miła, spontaniczna, i romantyczna...

Zasada, jaka mi przyświeca od lat brzmi:

„Nie ważne jak i gdzie, ale ważne z kim...”

Moje Drogie Koleżanki, chcę życzyć Wam

wszystkiego dobrego na nadchodzący N. R. 2011.

Aby upływał Wam w zdrowiu, szczęściu, i miłości.

By przyniósł Wam wiele radosnych chwil, i spełnienie marzeń.

Bawcie się szampańsko, i w takim nastroju wkroczcie w „nowe”,

jakie niesie ze sobą Nowy Rok.

Ściskam Was serdecznie :*

Spotkamy się za rok, czyli już wkrótce ;)

Wszystkiego naj, naj, naj...

2010-12-22T12:11:00.000+01:00

PODSUMOWANIE ROKU 2010...

Ten rok nie był tym, który chciałabym wpisać na listę „do zapamiętania”.

Właściwie już od pierwszego dnia, od 1 stycznia 2010 modliłam się, aby czym prędzej się skończył. Wszystko układało się nie tak, nie po mojej myśli. Wszelkie wydarzenia rodziły kolejne smutki, a radość gościła u mnie niezmiernie rzadko. W dodatku te problemy zdrowotne...

Jedyny plus jaki dostrzegam, to fakt, że nadzwyczaj szybko przeminął, i wraz ze złymi wydarzeniami, wpisał się na listę „przeszłość”.

I niech tak pozostanie.

Jednak nie do końca jest to prawdziwe stwierdzenie...

Bowiem końcówka tego „przeklętego” roku okazała się być zaskakująco pozytywna. Zaczynam nawet wierzyć w stwierdzenie, że aby mogło być dobrze, najpierw musi być źle. Dostałam najpiękniejszy prezent od losu, który zrekompensował mi wszelkie zło jakiego doświadczyłam.

Ponieważ jestem osobą, która nie skrywa urazy, puszczam w niepamięć to co było złe, a cała sobą chłonę dobro, którego teraz doświadczam.

Już dziś wiem, że te Święta będą inne...

Już dziś wiem, że Sylwester i Nowy Rok zapadną mi na długo w pamięci...

Moje Drogie blogowe Koleżanki, z całego serca życzę Wam

spokojnych, radosnych Świąt Bożego Narodzenia,

w gronie osób Wam życzliwych i najbliższych.

Aby w te dni uśmiech zawsze gościł na Waszych twarzach,

a w sercu tlił się niekończący żar miłości.

Niech końcówka tego roku zagości w Waszych sercach

miłym wspomnieniem, aż do kolejnych Świąt.

WESOŁYCH ŚWIĄT KOCHANI !!!